ಕವಿತಾकविताPoem

इस जीवन की चड्‌ती डलती धूप को किस ने बांधा

रंग पे किस ने पहरे डाले, रूप को किस ने बांधा

काहे ये जतन करे..

नामणेचो उर्दू/हिंदी कवी साहीर लुध्यान्विच्या एका कवितेच्यो वळी ह्यो;

इस जीवन की चड्‌ती डलती धूप को किस ने बांधा

रंग पे किस ने पहरे डाले, रूप को किस ने बांधा

काहे ये जतन करे..

(ह्या जिणयेच्या वयर उटोन येंवच्या तशेंच सकयल देंवोन वेच्या वोताक कोणें भांदला?

रंगाचेर कोणे राकवण केल्या, रुपाक कोणे भांदला?

कित्याक हें हठान राकचें...)

ह्यो वळी कांय साद्यो न्हय. जिणयेच्या ततवांचेर आरसो धरच्यो वळी ह्यो. हांगासर आंडऱ्यू सयत असल्योच अपुरभायेच्यो वळी घेवन आयला. मनीस आज आसा फाल्यां ना. पूण युगां युगांनी ताका सांगात दिल्लीं किरणां, वेवेगळ्या काळार ताका सांगात दिल्लीं किरणां सयत मनीस येंवच्या आधीं आसल्लीं तशेंच मनीस गेल्ले उपरांत‌यी आसतेलीं. किरणांक कोणें धरलां कोणें भांदलां वा किरणांक कोणे रावयलां म्हळ्ळें चिंताप उटयता.

हांगासर किरणां एक भांद आसुयेता, सकत आसुयेता, उजवाड आसुयेता, मोग-मयपास आसुयेता पूण मनश्याच्या चिंतपा सकतेच्याकी मिकवोन आसची एक अधभूत सकत. आनी ही कवितेची सकत समजुंक तुकाच आपवणें दितां.

[कविता] किर्णांचो सांगात! [आंड्रू एल. डी’कुन्हा]

किर्णांचो सांगात!

एक्सुर्पणांत शिजोन असतानांय

धांपल्ल्या जनेलांतल्या इड्यांतल्यान रिगोन

अंगालापान आंगार वेडकोळ घालन रावतात हीं किर्णां

थोडीं लायतात, थोडीं न्हाणयतात, थोडी बोळयतात

आनी थोडी खेळयतात नेणत्या भुर्ग्यांपरीं!

हां! नात्रां भायर खेळतात!

वेंग सुटोन लिप्तात सांजेर

तुमचे विणें जिवीत वांज, सांडून वचानाकात’

परतल्यारय... ऊब सोडून वेतात...

सूऱ्यो सरल्ल्या सांजे उपरांत

रात‍भर शिजोनंच खत्कतून उर्तां...

हां! नात्रां भायर किडकिडतात..

हांव जाणां...

तीं (किर्णां) सदां येतात... वेतात

सांडून घालनांत तीं!

फाल्यां निकेपुंक‍य येतेलीं..

गालांक, जोडल्ल्या बोटांक उमे धांप्तेलीं...

अडकळ नासतां पोंडाभितरी देंवतलीं..

दोरियेंनी देंवयिल्ल्या पेटेक

वेडो घालन रावताना....

पयस थावन कोणेंगी उडयिल्ल्या

मातियेचा मारांक फूड कर‍तलीं..

हां! नात्रां पुलां उडयतेलीं!

किर्णांक पुरुंक कोणय सकल्यात?

सांगत दिल्लीं किर्णां जिवंत ऊर‍तलीं

म्हजो उडास आनी उज्वाड वांटुंक

फाल्यांय जियेवंक असा!

फांत्याक राकून असां, किर्णांक वेंगुंक!

- आंड्रू एल. डी’कुन्हा [एपरील २०१८]

इस जीवन की चड्‌ती डलती धूप को किस ने बांधा

रंग पे किस ने पहरे डाले, रूप को किस ने बांधा

काहे ये जतन करे..

बरवपी

आंड्रयू एल. डिकुन्हा

१९८४ (पाटल्या ४२ वर्सां) थावन कोंकणेंत साहित्य रचून आसचो आंडऱ्यू एल. डिकुन्हा एक लोकामोगाळ कवी. गांवान गुर्पूर किन्निकंबळाचो तो अतां इजय वसती कर्न आसा. देवाधीन डेनीस आनी मेरी डिकुन्हा हांच्या सात भुर्ग्यां पयकी तो निमाणो. ताणें १००० वयर कवितां, १५० क मिकवोन लेखनां आनी ३० मटव्यो काणियो बरयल्यात. ’व्हळू व्हळू व्हाळ व्हाळ्या’ (२००४ - आशावादी प्रकाशन), ’अंजुराचें पान’ (२०१३ - कविता ट्रसट) आनी ’आयेराचो बूक’ (२०१४ - कर्नाटक कोंकणी साहित्य अकाडेमी) ताचे प्रकटीत कविता पुंजे. ताच्या "अंजुराचें पान" पुसतकाक कर्नाटक कोंकणी साहित्य अकाडेमी प्रशसती, AIKWO (अखील भारत कोंकणी बरोवप्यांचो एक्तार पुरसकार), विमला वी. पै विश्व कोंकणी कविता पुरसकार आनी डा. टी. एम. ए. पै पुसतक पुरसकार ताका लाबल्यात. आयलेवार ताच्या "उज्वाडाच्ये वेंगेंत" कविता पुसतकाक कर्नाटक कोंकणी साहीत प्रशसती लाबल्या. २०२३ वर्साची राज्य मट्टाची “संदेश कोंकणी साहित्य प्रशसती” ताका लाबल्या.

मंगळूर आकाश‍वाणी थावन सुमार ४० कोंकणी कार‍यक्रमां ताणें सादर केल्यांत. सुमार ३८ वर्सां आदीं राकणो पत्रार ‘आंद्रू माम’ लिखणे नांवान भुर्ग्यांचो संसार विभाग ताणें चलवन व्हेला. आमचो युवक पत्रार निर्वाहक संपादक जावन वावर दिला. "इजयचो कळो" पत्राचो संपादक जावन वावूर‍ला. दायजी दुबाय बरवप्यांच्या एक्ताराचो संपादक जावन वावर दिला. माय‍भास.कोम जाळी जाग्यार , राकणो, दिर्वें, उज्वाड पत्रांनी कविता अंकण ताणें चलयलां. राकण्यार ताचो "कास संसार" अंकण, नमान जेजू बाळोक पत्रार "खास संसार" अंकण अनी आमचो संदेश पत्रार सकाळीक लेखनां सराग प्रकट जावन आसात. ताणें आट पुसतकांक प्रसतावन बरयलां. वेवेगळ्या कोंकणी कविता स्पर्द्यांचो, कोंकणी कविता सादर सर्तेंचो तशेंच कर्नाटक कोंकणी साहित्य अकाडेमिच्या पुसतक प्रशसतेचो वरयणार जावन वावर दिला. गांवांत आनी पर्गांवांत सबार कवितागोश्टी ताणें चलवन वेल्यात. कवितां विशीं सबार प्रबंध मंडन केल्यात आनी उपन्यास दिल्यात. “कविता ट्रसट” चो तो ट्रसटी जावन आसा. कविता.कोम जाळी जाग्यार संपादकीयां तो बरयता.

All 14 pages by this writer