जैत (- सखाराम शेण्वी बोर्कार)

[कविता] जैत (- सखाराम शेण्वी बोर्कार)

जीव आसच्या सर्वांक भूक म्हळ्ळी आसा. जांव ती जान्वार वा मनीस. हांगासर एक मार्मीक काणी आसा; एका मनशान पोट भरून जातच खचऱ्या डब्ब्याक उडयिल्लो एक उंडो आसा आनी तो उंडो एक पेटो खावंक म्हणून तोंड घाल्ताना भुकेल्लो अन्येकलो मनीस त्या उंड्याचेर हात घालुंक येताना तो पेटो तो उंडो घेवन धांवता. एक कथापरीं दिसच्या ह्या कवितेंतलें राजांव समजुंक प्रेतन केलें तर समाजीत वेवसता, नयतीक मौल्यां सर्व भुकेसमोर सलवतात. भूक जयतेवंत जाता देकून समाजेंत जान्वार केदनांय जयतेवंत जाता म्हळ्ळें मार्मीक चिंतप उटंवची भोव सुंदर कविता.

[कविता] जैत (- सखाराम शेण्वी बोर्कार)

जैत

म्हज्या फ़्लॅटाच्या गॅलरींत रावन

हांव पळयतां रस्त्यार चलिल्लें एक झगडें

एका सुण्याचें आनी एका मनशाचें

कोणेतरी सकाळींच कोयरा बल्लांत

उडयिल्ल्या शेळ्या उंड्याखातीर!

सुणो आनी तो भुकेल्लो मनीस

त्या शेळ्या उंड्याक तेळीत आसतात

आपल्याकच तो उंडो मेळचो ह्या आशेन

एकामेकांचेर दोळ्यांत इंगळे घालून

उंड्याचेर झोंपय मारुंक सोदतात.

शेकीं भूक सोंसूंक नज जावन

तो मनिस कोयरा बल्लांतलो

उंडो काडपाक हात घालता

आनी उंड्याचेर आपलोच हक्क आसा

अशें समजुपी तो सुणो

झपायंच करुन त्या मनशाच्या

हाताक घांस मारता.

जीव आसल्यार भिक मागून खायन

म्हणीत तो मनीस उंडो थंयच सोडून

हुयेली मारीत धांवत सुट्टा.

आनी मागीर,

तो सुणो, उंडो तोंडात धरुन

हुयेली मारीत गेल्ल्या मनशावटेन

एक तिरशी नदर घुंवडावन

लागींच आशिल्ल्या लायटी खांब्याचेर

आपलो दोंको वयर करता.

आनी हांव एक गवाय आसतां

मोनजातीन मेळयिल्ल्या

मनीस जातीवेल्या जैताचो!

-  सखाराम शेण्वी बोर्कार. [सप्तेंबर, २०२०]