उत्रां [शरत‌चंद्र शेणय]

मनशा, सांभाळ तुजीं उत्रां, जीं उत्रां एका मनशाच्या काळजांत रावळेरां भांदुंक सक्तात, तिंच उत्रां एकल्याचें स्वपाण पिड्ड्यार करुंक‌यी सक्तात. नामणेचो कादंबरिकार एट्येलाच्या कादंबरेंतलीं उत्रां हीं.

’एद्या व्हडा हसतेक सलवुंक एक मूय सक्ता’, कवितेचीं दोन उत्रां कांय कोणाक आड-उभें चिरुंक सक्ता म्हणच्याक ह्यो ल्हा-ल्हान कविता गोवाय दितात. उत्रां निजायकी फात्राच्याकी भळिश्ट. एकेका कवितेंनी एकेक काणी आसा तशेंच जायतें तात्वीक चिंतप आसा. कोच्चिचो नामणेचो कवी बाब शरत‌चंद्र शेणय‌ची चडताव कविता गुंडायेच्या चिंत्पाचीं, हांगासर‌यी हीं कविता, कवितारसिकाचीं मनां उल्लासीत कर्तात.

[कविता] उत्रां [शरत‌चंद्र शेणय]

उत्रां

उत्रां शेवटून मारतल्या,

उत्रांचें हें कितें रे केलां!

कसली गरज तुका उत्रांची?

गरज तुका फकत फात्रांची!

आयचो मनीश

कोण बरो, कोण कूडो?

हें माका विचारूंनाका.

कोणाच्यान माका फायदो?

केवल इतलेंच हांव जाणा!

गरोवपी

बरोवपी न्हय, गरोवपी तूं!

बारीक एक उतर उडोवन

मेळत एक कविता म्हणून

अशीच वाट पळोवपी..

रग्ताची वळख

रगत खरें कोणाचें आसा आमच्या शीरांनी?

मनयत काय फाल्या नर्कासुरजयंती!

सपन

सपन आशिल्लें गोड गोड

पूण अदऱ्यान जाग आयली!

म्हूण कितें? पर्तून निदेवंचें?

ना रे ना! जीवीत शेणोवंचों ना!

अस्वडीं

शिषयाची तोखणाय अस्वडीं

गुरूची टिका अस्वडीं

बापायलो मोग अस्वडीं

पुतालो राग अस्वडीं..

जीविताचें पुसतक

जीविताच्या पुसतकाक खंड चार

चोवीस अध्याय आनी पानां साबार

काग्तां थोडीं बुर्शीं काळीं

अध्याय थोडे नाशिल्लेच बरे!

तरीय मित्र, इतलें हें आवडीचें की

हेंच पुरो, हेंच जाय!

रेल्स्टेशन

गाडी लेट म्हणून आमी

एकामेकांची वळख घेतलेली

खबर सांगून वेळ गेलो

गाडी येता म्हणून आतां

खोशीच दिस्ना..

- शरत‌चंद्र शेणय [अगोसत २०१८]

शरत‌चंद्र शेणय: एर्नाकुळम केरळाचो नामणेचो कोंकणी कवी. साहीत अकाडेमी, टी.एम.ए.पै बूक पुरसकार असले प्रतिश्टीत पुरसकार जिकपी. ’इदं न मम’ हांचो कविताजमो सवें सभार हेर बूक सयत संपादन करून पर्गट केल्यात.