एकूच लुगट [- संजीव वेरेंकर]

[कविता] एकूच लुगट [- संजीव वेरेंकर]

थोड्याच उत्रांनी सांगून मुगदनातली काणी सांगची कला फकत कवितेंन मात्र आसुयेता म्हणच्याक ही कविता कांय अपुर्भायेची गवाय दिता. कांय तेंपादीं लुगट आसलें आनी तांतूं खल्सांव आसलें पूण वेळाकाळापरकार अमकांच लुटून खेलें. हांगासर सर्कार आसुयेता, कायदे कानून आसुयेता वा बदलंचो काळ आनी त्या वेळाकाळाक सरी जावन बदल्चो मनीस जाव्येता पूण अखरेक खल्सांवा थावन काश्टेक पावंवची गत मार्मीक. एक‌च लुगट कोणाचो मान धांपुंक सक्ता, मान चडवंक सक्ता तशेंच मान काडुंक‌यी सक्ता - हें सर्व वेळाकाळाची महिमा. अखेरीक अपल्या तकलेक मार्न घेंवची अनिवाऱ्यता.

कवी बाब वेरेंकर वयचारीक चिंत्पाचो कवी. ताच्या कवितेंनी एक ल्हान काणी आसून त्या काणियेपाटल्यान जायते वयचारीक तर्क आसचे पार्कुव्येता. हांगासर‌यी तेंच प्रेतन केल्लें दिसून येता. आनी ही कविता वाचून गेल्लेपरिंच मनांत एकेक रुपणीं उभीं करीत तो वेताना कवितेची सोभाय चडून‌च वेता. बाकिचें तुकुंक तुकाच सोडतां.

[कविता] एकूच लुगट [- संजीव वेरेंकर]

एकूच लुगट

खूब वर्सां आदलॆं