[मटवी कथा]: आवाज नातलेलें दूख
मूळ: सारा अबूबकर तर्जुमो: उब्ब, मूडबिद्री
आज्ये थावन काणियो आयकोन आपणेंय बरयजाय म्हण ल्हानपणार च हिणें निर्धार केल्लो. काजार जालें देखून शिकपाक आदेवस कर्चें पडलें. इसलां धर्म आनी मुसलीं समुदायेक आपल्या सभार क्रतियानी हिणें विषय घेवन विसतार साहित्य रचलां.सभार प्रशसत्यो हिका मेळ्ळ्यात.
[मटवी कथा]: आवाज नातलेलें दूख
त्या दिसा सदांच्ये बरी इक्रा वराक जरीना घर्चा मुखल्या दारालागीं पावताना, पयस थावन गाद्याच्ये मेरे वयल्यान पोसट म्यान येंवचो पळेलें. एक घडी ताचें काळीज जोरान अवाजलें. फाल्याण्या दिसा येवन पावतोलों म्हण आपल्या घोवान टेलिग्रां धाडलासतेलें. पोसट म्यान गेटी लागीं पावता म्हणासर तें दारार च उभें रावलें. तो गेट उग्ती कर्न भितर येतासताना जरीना भितर दारा पाटल्यान लिपलें.
"पोसट बाये" म्हण ताणें आपयताना भितर थावण्ंच हात भायर घालन पत्र काणघेलें.
"दाट्टू, कागात आयलां"
तें कागात हातीं धर्न संतोस तडवुंक जायनातले बरी दोळे दिवे कर्न हासोन्ंच भावा समकार आयलें.
"फेसताक अनिकी तीन चार दीस आसात!" म्हणात्त लकोट्याक भावाच्या हातीं दिलें.
लकोटो उग्तो कर्न पळेताना भितर दोन पत्रां आस ल्लीं. हाताक पयलें मेळलेलें धाकटें पत्र च काडन तो वाचुंक लागलो.
"अब्धूल खादिराची धूव जरीनाक तीन तल्लाख हांवे धाडल्यांत"
सही,
"मुसतफा"
सांगाता चार जणांच्यो सही सयत आस ल्ल्यो. ताका दोळ्यांक काळोक आयलेल्या बरी जालें. दाट्टून कितें वाचलें म्हण जरीनाक कळ्ळेंच ना!
"उम्मा..." भायल्या कूडा थावन्ंच मौलवी पूतान आवयक उलो दिलो.रातिच्या जेवणाक मासाचें रांदप कर्न आसची आवय सक्कड तसेंच सोडन भायर आयली.
"कितें पूता, कितें जालें?" गाबरेवन तिणें विचारलें.
मुसतफान जरीनाक तलाख धाडलां"
"ह्नां...! " थैंच आसलेल्या जरीनाच्ये तोंडांतल्यान ताकाच कळनासताना किंक्राट भायर पडली.
आवय रांदपा कूडाच्ये दारा लागिंच बसोन व्हडल्यान रडालागली.
"पाप्या. म्हज्या धुवेक असली शिक्षा दिलियगी? ताणें तुका कसलो अन्याय केला?" हुसकारुनुंच ती उलयली.
"ताणें दुस्रें कितेंच बरवंक नांगी?"
"मोगाच्या भावोजे, अस्सालं अलैकूं. हें पत्र वाचून तुमकां मोसतू बेजार जावंक पुरो. हें पत्र धाडुंक म्हाकाय बेजार जाता. पूण असें करिनासताना दुस्री वाट च ना. कित्याक म्हण विचारिनाकात. तुज्या भयणीक दूसऱ्याकडे काजार कर्न दिया. दोत दिंवची गर्ज पडल्यार हांव हजार रुपय धाडतां. सलां"
"हूं..." मौलवी हूंकारलो.
"ताका दुस्रें काजार करिजाय खैं. हजार रुपय धाडता खैं. तीन कासांचो. एका चलिये सांगाता सीदा जियेवंक जायनात ल्लो पेटो.... तळें उत्रोन जालें ने, आनी नाविकाची गर्ज ना. आनी हांव कित्याक जाय? म्हजी भयण कित्याक जाय? असल्याक वाटे मधें राववन वाण्यानी मार्न चामडें सोलिजाय!"
आपल्या हर्ध्यांत कोत कोत म्हण शिजोन भायर येंवचा दूखीक ताणें उत्रानी भायर घालें.
"दाट्टू.. देड वर्सां थावन एक पावटीं सयत म्हजें तोंड पळेनासताना, रिग्गार आसलेल्या ताणें म्हजी कसलीच चूक नातल्यारी, न्याय, विचारण सयत करिनासताना, म्हाका उलवंक एक आवकास सयत दीनासताना एकच पावटीं ह्या परीं तीन तलाख म्हणोन सुटका जोड्येत म्हण खुरान सांग्तागी?"
भयणिच्या सवालांक जाप दीवंक जायनासताना भाव मौन जालो.
"जरीना पूता.... मेहेंदी हाडल्या. पर्नें एक कापाड दी पुरो" म्हण मेहेंदिवाली बायल मनश्यान आपयताना , जरीनाची आवय भायर आयली.
"म्हजो जांवय मोरोन गेलोगे बाये. जरीनाक मेहेंदी नाका..."
दुखां पुसीत्त ती म्हणाली.
[सप्तेंबर, २०२२]
उब्ब मूडबिद्री: लिखणेनांवाखाल बरंवचो उरबन डी’सोज, प्रसतूत मंड्यंत शिक्षक जावन वावर करून आसा. कादंबरी, काणियो, कविता, लेखनांशिवाय तर्जण आनी विमर्सो सयत तो करून आयला. ताच्य मटव्याकाणियांचो एक जमो पर्गट जाला. अजीक कांय पांतीस वर्साधीं कोंकणेंतल्या चडावत पत्रांनी सराग बरवन आयिल्लो पाटल्या पंचवीस वर्सांनी अपलें शिकप आनी वाचप मुखारून गेल्लो आतां परत बरवंक लागला म्हळ्ळें कोंकणिच्या मट्टाक सांगचें तर बरी खबर.
आध्ली कथा
