[मटवी काणी] परिवर्तन [ शांतनू अय्य, गोंय]
पयणारी.कोम आनी वीज ई-पत्रान २०१९ इस्वेंत मांडून हाडल्ल्या विलफी रेबिंबस स्मारक राश्ट्रीय मट्टाच्या द्वी-लिपी कोंकणी साहितीक स्पर्ध्यांतल्या मटव्या काणियांच्या विभागांत वोरयणारांच्या शिफारासेची काणी ही.
कोंकणिंत मटव्यो कथा बरयतेले यूव काणियेगार नांत म्हणतेल्यांनी ही काणी जरूर वाचिजय. एका तेंपार रानांनी जियेतलो मनीस उपरांत शेरांत जियेवंक लागलो अनी आतां चंद्राचेर वसती करुंक चिंतून आसा. पूण इतलें सर्व बदलावण जाल्या तरयी अजून आमच्या समाजेंत ऊंच-नीच म्हळ्ळे भेद आसात जे काळाथावन आयिल्ले. ही काणी असल्याच मार्मीक चिंत्पाची अपुर्भयेची काणी. देकून चडतीक कितेंच सांगून ह्या काणियेंत आसची सोभाय पाड करुंक व्हचाना, बगर काणियेच्या मोगिंक ही काणी वाचून संतोस भगुंक उलो दितां.
[मटवी काणी] परिवर्तन [ शांतनू अय्य, गोंय]
गोंय दमण आनी दीव च्या राजकारणान शशिकला पर्व दूसऱ्या फावट सुरू जाल्लें. अनुशासन पर्वान कांय म्हयन्या आदीं निमणे श्वास मेजिल्ले.
"आतां पोत्तें बायलां राज मुरे भोटा?" जुजेन हातांतलो पेपर सकयल दवरत घर्च्या वटेन वचपी बाळ भटाक म्हळें. जुजेक पळोवन बाळ भटाच्या पोटांत कुळ्ळ जालें. नाका तो विशय काडलो जाल्यार हाणे.
"म्हणजे आतां पर्तूय तीच मुख्यमंत्री?" बाळ भटान अजाप अशें दाखोवन सहजतायेन असो प्रस्न केलो.
जुजेन जाप दिली ना. तो सवळ्या बाळ भटावांगडा दोन हात पयस रावन चल्पाक लागलो.
"फ्रांसिकांन पत्र बी धाडलां?" बाळ भटान चवकशी कर्पाच्या सुरान विचारलें. पूण काळजांत भिरांत आशिल्लीच!
"वोय नातलांक येत हुंय!"
"हें मात्र बरें जालें आं... कटकटीच्या काळांत, कटकटींकडल्यांन पयस उरलो फ्रांशीक"
जुजे, फ्रांसीस आनी बाळ भट तशे एकाच पिरायेचे. वांगडा नाचपी खेळपी. वांगडा मराठी शाळेंन वचपी. तशें कोणाचेच शिकप जावपाक जाय तशें जालें ना. बाळ भट आनी जुजेच्या तुळेन फ्रांसीस अभ्यासांत हुशार आशिल्लो. तो हेंचेपरस दोन तीन वर्सां अदीक शाळेंन तिगलो इतलोच कितें तो फरक. कसो तरी कुयटाक काय खंय तरी पावलो. हर्शींय बी गोंयकाराच्या नद्रेंन भार्ता भायले जग म्हळ्यार कुयटूच! गजाली करत दोगांय साकवार पावले. जुजे साकवावेल्यान पल्तडींन गेलो. आनी साकवाच्या वयल्यावटेच्या भटवाड्यांतल्या कुळागरांतल्यांन बाळ भट घरा सकयली सोपणा चडपाक लागलो. दोन सोपणा चडून जाल्लीं इतल्यांन ताका फाटल्या वटेंतल्यांन साद घाल्पी जुजूचो आवाज आयकलो. आतां मात बाळ भटाल्या पोटांत गुळोच आयलो. आतां विचारताच दिसता हो.
"भोटा! चलो इश्कोला वोयत मोरे... काय घोर बोसोन मोंत्र धोल्ता?" जुजेचो हो प्रस्न बाळ भटाक अनपेक्षीत आशिल्लो. पूण हो प्रस्न जुजे कित्याक विचारता हें न कळपा इतलो तो पिसोय नाशिल्लो. "हय" बाळ भटांन एका उत्रांन जाप दिली. आनी तो सोपणा चडपाक लागलो.
निमणे सोपण चडूंन आंगणात पावता इतल्यांन सोम्नाथालो आवर्तनातल्या अथ्र्वशीरषाचो मंत्रपाठ ताचे कानार पडलो.
’ओं नम्सते गणपतये। त्वमेव प्रत्यक्षम तत्वमसी। त्वमेव केवलम कर्तासी । त्वमेव धर्तासी । त्वमेव केवलम खलविदम .....’ धा वर्सांच्या पिरायेच्या सोम्नाथाले उच्चार स्पषट आशिल्ले. मंत्रपाठातले स्वर संथा दिवपी बाळ भटाच्याकूय पक्के आशिल्ले. पूण ह्या वेळार सोम्नाथाल्या त्या मंत्रपठणाचो बाळभटाक त्रासूच चड दिसलो. आनी जुजेन उलो दिवन विचारिल्लो निमणो प्रस्नूय चिमटो काडल्या बगर गेलो ना. ताणे आंगणातल्यानूच बायलेक प्रस्न केलो;
"अगो पाणी तापलेहें?" बाळ भटालो साद आयकून ताची बायल खोकत भायर आयली.
"तापलेहें! इत्का वेळ कशा झाला." बायलेंन पयल्या प्रस्नाची जाप दिवन दुस्रो प्रस्न विचारलो.
"जुजे मिळ्ळा वाटेर! परत शशिकलाच झाली म्हणे! बायलांचे अणी भायल्यांचे दिवस म्हणटा तें फट नव्हें!" बायलेंन ताचे म्हण्णे आयकोवपाक जाय तितलेंच आयकलें आनी ती परत खोकत, खोकत घरांत गेली. बाळ भट घरातल्या फाटल्या वटेच्या मान्न्यांन आयलो आणी दोन गरम उदकाचे चंबू बोडार रकोवन ताणे गणपती स्तोत्राक सुर्वात केली ’प्रणम्य शिर्सादेवम गौरी पुत्रम विनायकम....’
सोम्नाथाची शाळा बरी चल्ताली. मे म्हयन्याची सुटी काबार जाल्ली. सोम्नाथ ८सत्र टक्के मार्क घेवन पांचवेक पाविल्लो. पूण म्हयन्याक ६० रुप्या फी फारीक कर्ची पडटाली. मीर्ग मुकार पाविल्लें. आंगण ताप्तालें. घर ताप्तालें. आनी किरवटीक गर्जेक लागपी पयशे नाशिल्ल्यांन बाळ भटालें माथेंय ताप्तालें. गांवचीं सगलीं व्हड भटपणा पुरोहिताक मेळटालीं. एखाद्या दिसाक ताका फावना जाल्यार पुर्शा कडल्यांन पुरयत रकाद पाव्यतालो. आनी तें पुरयताक चड जाल्लें भटपण बाळ भटाच्या वाट्याक येतालें. पूण जेषट - आशाड सुकेच. सगल्यावटेन. किरवटी मातशी तायट जाताली ती श्रावणान आनी साठवणीक दवरपाचें भाद्रपदांन. मदल्या काळांत कोणालेय एक दोन पुरयतान सांगून वाट्याक पडिल्ले म्हाळ...! मागीर लक्ष्मी पुजन आनी तुळशीचें लग्न. जालें वर्सभराचें हेंच कितें तें अथंकरण.
"आबा! फी भरावी उद्यां तरी... अणी सत्रीय हवी शाळेत जाया, पावस जवळ आलाहे" सोम्नाथान कात्न्यार बसून बेडे सोल्पी बापायक म्हळें. बाळ भटाच्या कपलार मीऱ्यो पडल्यो. पूताचें उलोवप आयकोवन आव्य भायर खोकत खोकत भायर आयली. तिणे एके फावट चल्याच्या प्रस्नाक जाप न दिवपी घोवाक पळयलो आनी दुस्रे फावट गर्जेक आयल्ल्या चल्याक.
"आयकिलें रे आबा! फी भरावी उद्यां तरी" सोम्नाथान हे फावट चडूच रडकुंडेक येवन सांगले.
"हं" बाळ भटान इतलीच जाप दिली. आतां आव्यक मदीं तोंड घाल्चेंच पडलें.
"देव्यां रे देव्यां; उगीच कुर्कुरूं नको... चल खेळास चल" इतलें म्हण ती पर्ती खोकपाक लागली. आव्यन दिल्ल्या जापेन धादोशी जावन सोम्नाथ भायर गेलो. सोम्नाथ भायर गेल्ल्याची खात्री जाले उपरांत ती येवन बाळभटाच्या कुशीक बसली.
"काई होणा हो?" तिणे भीत भीत प्रस्न केलो.
"होणा अणी काय! कर्म म्हाजें? कोठ्ठून आणू मी साठ रुप्ये? इथें किरवटेस १० रुप्ये नाहीत. गाठीस एक भटपण नाही, काय करूं जीव देंव?" बाळ भट संतापान उलोवन बायल फुडें कितें म्हणटा काय हाची वाट पळोवपाक लागलो. तिणे मुखार उलोवपाची तयारी केली इतल्यांन तिका परत सामकी जीवघेणी खोकली आयली. मागीर फुडलीं दोन - तीन मिणटां ती खोकीत रावली आनी बाळ भट तिका पळयत रावलो. ती खोक्ताली इतल्यातूंच बाळ भटाच्या कानार वळखीचो आवाज पडलो.
"भटमाम ओ भटमाम!" हय वळखिचोच साद. दारांत पुर्सो आयल्लो! बाळ भट उमेदीन उठलो. खोकल्येनूच मात्सो विसव घेतलो. बाळ भट भायर आयलो.
"कितें रे पुर्शा आयज सांजेर सो?"
"काल रकाद पावोवपाक सांगिल्लो पुरोयतान वेळ मेळ्ळो ना म्हण आयलो आयज" पुर्शान जाप दिली.
"बरें कितें जालें? कसलें कारण आसा?" बाळ भटान म्हायतीतलो प्रस्न विचारलो.
"देसायागेर सत्यनारायणाचें वीर्त आसा धा तार्केक. साहित्य सगलें हाडटलो तो. दोन किलाचो सपाद. कर्पाचो!" पुर्सो फटाफट उलोवन गेलो.
"देसायागेर म्हाका सो धाडलो तर पुरोयतान?"
"ना भटमाम; पुरोयत मडगावां वचपाचो खंय धुवेगेर. कितें तरी कारण घेतला खंय जाव्यांन"
"अशेंऽऽऽ आं!"
"बरें आतां येंऊ भटमाम?" अशें म्हणून पुर्सो सोपणा देंवपाक लागलो. "आज चलो खंय तर?" असो वता वतां ताणे प्रस्न केलो. "आशिल्लो आत्तां!" अशी बाळ भटानूय धांवती जाप दिली.
पुर्सो सोंपणा देवन पयस पावता मेरेंन बाळभट ताका पळयत रावलो. देव पावप! म्हळ्यार कितें हाचो अणभव कांय खिणांआदीं बाळभटान घेतिल्लो. सोम्नाथाली फी, सत्री जावन सुद्धा तीस - चाळीस रुप्या हातांत उर्पाची वेवसता जाल्ली. दऱ्यावटेच्यांन मोडां वयर सर्पाक लागिल्लीं. बाळभट आंगणात देंवलो आनी दऱ्यावटेंन मळबांत पळोवपाक लागलो. "आयज येतो गे सोयरा" अशें भितर खोकपी बायलेक म्हणून घरांत गेलो. भटाचीं उत्रां खरीं जालींच. सांजेर वारो, पावस आनी गडगड अशे तिनूय सोयरे आयले. आनी तापिल्लें थंड जालें.
रातचीं जेवणा जाल्लीं. "मासतरास अक्रा तार्केस फी भर्तों म्हणून सांग" अशें सांगून बाळभटान सोम्नाथाक न्हिदयल्लो. भायर पयलो पावस नेटान रक्तालो. खंयच्या तरी कोनशातल्यान भीतर सर्पी वाऱ्यान पेत्रोलाचो दिवो नाका तितलो थर्थरतालो. आनी भटणीले खोकप ताका सांगात कर्तालें.
"देव आहे म्हणटा तें फट नव्हें गो!" बाळ भट समाधानान उलोवन गेलो.
"पण देसायाच्या घरीं तुमाशें कारण दिलें तर पुरयतान?" बायलेन विचारलें
"मडगावां कारण घेतलेहें म्हणे गो जाव्यांन! तिथें जोड जासत! इथल्या सार्कें? इथें दिवसास २० गणपती पुजल्यार १०० रुप्ये हयनात. मडगावांस बी भट कार्णापयलींच दक्षिणा सांग्तो म्हणे. परत वसतू सगळ्या भटास. बामणाच्या घरांत कारण असल्यार अणी विचारासच नको सत्यनारायणाचेच ५०० मिळतात म्हणे!"
"अऽऽशें! आं...!" बायलेंन खोकत खोक्तूच अजाप उक्तायलें"
"भयानक ताण आल्ला म्हाजेर, आत्तां साठ रुप्ये काड म्हटल्यार कुठ्ठून काडाचे? ११ तार्केस देतों म्हणून सांगून न्हिजिवला! देसायाच्या घरीं म्हणतरींन १५१ कुठ्ठें गेले नाही सत्यनारायणाचे. तुजय दोतोरा जवळ न्हेऊन आणूया मग आं!" बाळभट उमेदीन उलयतालो. बायल खोकत खोकत घोवाली उमेद नियाळताली आनी भायर सोयरो उमेदीन सामको पिश्यांवरी रक्तालो.
सकाळीं बायलेच्या पयल्या सादाक बाळ भट उठलो. "मातशे साखर घेवन येतात? निदान गूळ तरी आणा थोडा! अणी दाळय समपलेहे!"
"अगो पंध्राच रुप्ये आहेत किरवटेस! तेय मोड म्हणटे?" बाळ भटान प्रस्न केलो.
बायल खोकली. तिका परत कांय उलोवन दिसलें ना. भायर रकपी सोयऱ्यान पुराय चित्रूच बदलून उडयल्लें. बाळ भट उठलो आनी किरवटी पांच रुप्या लावन पसऱ्या कडेंन वचपाक लागलो. यो दिसा भर पोटा ही गत आशिल्ले लोक पर्साकडेंन वच्चें पयलींच पसऱ्याडेंन पावतात. गाठीक पयशे आशिल्ल्यांक पस्रे सोदचें पडनात. घरांत डबे भरूंन उर्तात. शेतांत उदक चडील्लें. पयल्या पावसाक नुसतें वयर चडटा. गावचें पोरे हातांत वार घेवन शेतांत चडिल्लें नुसतें धर्ताले. बाळ भटाचीं पावलां मातशी थिरावलीं. भट नुसतें खायनात. भट दाळ खाताट, बटाट खातात, तांदूळ आनी हेर कडधान्या खातात. सगलें विक्तें हाडचें पडटा. भटपणाचे तांदूळ शीत कर्पाक उपकारनात. कोणूय बऱ्या मनान बरे तांदूळ दिले जाल्यार फुकटांत शीत जाता. ना जाल्यार कोणालेंय भात घेवन गिर्णीर वचूंन काणून हाडचें पडट्टा.
साकवाकडेंन पावपाक जुजेली जाप बाळभटाल्या कानार पडली. जुजेले शंबर रुप्या बाळ भटान पर्ते पावोंवंक नाशिल्ले. "भोटा... हूंय रे सोकाणी सोकाणी?"
"कांय ना रे, पसऱ्यार वता मात्सो" बाळ भटान जाप दिली. आपणे जुजेले घेतिल्ले शंबर रुप्या पाव्यलेनात म्हणपाचें ताच्या मतींत आयलें, "जुजे बाब! तुजे पयशे दितां आं अक्रा तार्केक" भटान जुजेक म्हळें. "दी रे सुशेगात! राती पावस मात कासता झोळ्ळो आं" जुजेन सहजपणान जाप दिल्ली.
गांव व्हड जातालो. गांवचे लोक व्हड जाताले. लोकालीं घरां व्हड जातालीं. कोलवाच्या घरांचेर नळे येताले आनी नळ्याच्यां घरांचेर स्लेब! गावान दर एका घरांन रेडीओ वाजताले. आनी भटाच्या घरांत मात मंत्र आनी खोकली! बामणालीं भुर्गीं मडगावां रावन शिक्तालीं. देसायालीं भुर्गीं पोलिशेंन, फोरेसटान बी कामाक लाग्तालीं. मेसत, गवणी, म्हालो, पाडेली हांकाय गावांत आतां भर्पूर काम आसतालें. किरिसतावं चार - पांच पुसतकां शिक्ताले आनी पास्पोर्ट करून कशें तरी कुयटाक पावताले. घरा पयशे धाडटाले. गावांन बेकार भोंवपी भुर्ग्यांकूय पावसाळ्यांत नुसतें धर्पाचें, हुंवारात येवपी नाल्ल एकठांय कर्पाचें, कुल्ल्यांक वचपाचें असलीं पोट भर्पाचीं कामा आशिल्लीं. आनी वर्ण व्यवस्थेंत वयर बशिल्लो भट मात. अश्वथाम्याभशेन साखर, गोड, दाळ असल्यो शिवराक वसतू सोदत भोंवतालो.
शेन्वार आशिल्ल्यांन सोम्नाथ घरा बेगीन आयलो. आयज सांजेर शाळा नाशिल्ली. पावसानूय विसोव घेतिल्लो. दनपार्च्या जेवणा उपरांत आतां बाळ भटाक मातशें आड पडपाचें आशिल्लें. सोम्नाथ बाळ भटालागीं आयलो. "अक्रा तार्केस देता न्हवे पयशे आबा?"
"आरे होय रे! आतां आड पडास दे बघुयां मात्सा. तूं म्हणा बैस, उद्यांपसून महिम्नाची संथा देतों तूज" अशें म्हण बाळभटान दोळे धांपले. धांपिल्ल्या दोळ्यांक उक्त्यापरस चड पळोवपाक कळटा. भितर बायलेचें खोकप सुरूच आशिल्लें. ब्राह्मण जल्म मोठ्या पुण्यायेन मेळटा खंय. बाळ भटाक आपणाचेरूच हासन दिसलें. पूण ना आपणालें जालें तशें सोम्नाथालें जावन उपकारना. सोम्नाथान शिकपाक जाय. निदान मासतर तरी जावपाक जाय. पुरोयतालो चलो जाला तसो. भट आनी कांय धंदो करूंक उपकारना; पूण मासतर जाल्यार कोण कांय म्हणना. उर्फाटें मासतर ब्राह्मण आसल्यार ताका चड मान मेळटा. मासतरकी आनी भटपण दोनूय वांगडा सांबाळपाक मेळटा. पूण ते खातीर सोम्नाथ शिकपाक जाय. मासतर जावपाक जाय. आनी ११ तार्केक फी भर्पाक जाय.
न्हीद कांय पडली ना. बायलेची खोकली कांय कमी जावापाचें नाव घेय नाशिल्ली. पावसाळ्यांतल्या थंडेक तिजो जीव कसो सोसतलो काय हो हुसको बाळ भटाक पिडटालो. लग्न करून घरा हाडली तेन्ना सावन ती घराची आनी घर तिजे जावन गेल्लें. चडांन चड दोन वर्सांतल्यांन एक कापड. हें सोडून तिणे कांय मागलें ना. सोम्नाथाच्या वेळेक तिका तिजीं घर्चीं आपयतालीं. पूण तेन्नाय ती गेली ना. सोम्नाथ ह्याच घरांत जल्माक आयल्लो. बाळभटाल्या जाणट्या आव्यन तिजे बाळंतपण केल्लें. दोन वर्सां पयलीं बाळभटाची आव्य मेल्ली. आनी पंध्रस जावनूय भटीलें दूक कमी जाऊंक नाशिल्लें. तेन्ना सावनूच हें खोकल्येचें प्रक्रण सुरू जाल्लें. जे दिसांन दीस वाडतूच आशिल्लें. दोन - चार दोतोरूय जाल्ले. पूण अशें घर दार सोडून बायलेक घेवन कितल्या फावटीं मडगावां वतलो!
शेन्वार जालो. आयतार जालो. आनी सोमार उज्वाडलो. जुजेल्या घरावटेंन लोकांलो बोवाळ आयकतालो. कितें जालें काय म्हण पळोवपाक बाळभट सोंपणा देंवलो. भाटातली ल्हानशी वाट चमकून साकवाकडेंन पावलो. हय जुजेल्या घराकडेनूच आशिल्लो बोवाळ. सात - आंठ मानाय कितें तरी वोडून व्हर्ताले. जुजे मुकार फाटीं करून तांका मार्गद्र्शन कर्तालो. फ्रांसिसांन कसली वसत बी धाडली काय कुयटा सावन? पूण इतली जड वसत! सात आठ मानायांक आटापना जाल्ली. खूब दिसां सावन जुजेगेर बोवाळ सुरू आसतालो. धडय - बडय सुरू आशिल्लें. पूण कितेम चल्ला कांय विचारपाचें अवसान बाळभटाक जालें ना. परत शंबर रुप्यांची खबर आयल्यार ही भिरांत बाळभटाक आशिल्लीच. इतलें म्हण सर बाळ भट वोडटल्यांलागीं पावलो. एक विचित्र असो गाडो. ताका चार वटेंन चार रोदां. मदीं शिमिटांन माखल्लें भाणाभशेंन आयदन. आयदनाक फाटल्यावटेंन आनी एक रोद आनी त्या रोदाक फिरोवपाक एक दांडो कसो.
"कितें रे जुजे! उदक तापोवपाक भाण हाडला नवें" भटाच्या प्रस्नाचेर कोक्रीट मिक्सर वडून व्हर्पी सगले आनी जुजे मोठ - मोठ्यान हांस्पाक लागले. बरोच वेळ ते हांसत उरले. कोणूच हांस्पाचो थांब्ना आनी कांय उलयना म्हणटगेच बाळ भटूच लजेल्या बशेंन जावन विचारपाक लागलो. "कितें जालें रे जुजे... हासता शे"
"भोटा! कोक्रीट मिक्सर तो; बेथो कालोवपा हाडला!" जुजेन हांसत हांसत जाप दिली.
हें नवीन यंत्र कशें काम कर्ता हें पळोवन. बाळ भट पर्तो घरा आयलो. घरांन पावतनाच बायलेंन खोकत खोकत विचारलें, "कोठें गेल्ले?"
"जुजेच्या घर्जवळ, बेथा घाल्तो तो छपरास"
"ह्या पावसांत?"
"माटोव घातलाहे थोल्ला घरावरतीं. वरूंन प्लेसटीक घातलेहें. पावळ्या केल्याहे चारय वटेंन. पावस कशा येणा भितर? पयसा उल्ल्यार काय्य करा येतें म्हणटा तें फट नव्हें" बाळ भट सांगून मेकळो जालो.
दनपरचीं जेवणा जालीं. एक दोनदां पावसाच्यो ल्हानशो दडको आयल्यो. दडको येताल्यो तेन्ना मिक्सराचो आवाज बंद जातालो. आनी पावस थांबतगेच रोकडोच सुरू जातालो. आयज बाळभट सोप्यारूच आड पडिल्लो. कुशीक बसून सोम्नाथ शाळेचो अभ्यास कर्तालो. इतल्यान वळखीची जाप बाळ भटाल्या कानार पडली. हय पुर्सोच. पुर्सो आंगणान पावलो. आनी एक कायं पडटा दिसता पद्रांन. बाळभट मनातल्यामनात खोशी जालो.
"कितें रे पुर्शा पुरयतान धाडला?" बाळ भटान चवकशीच्या स्वरांत विचारलें
"ना भटमाम, देसाया घर्सून आयलां. फाल्यां वीर्त जायना म्हण रकाद धाडला देसायांन; सूंयेर आयलां. गावणगीऱ्यां सून सुटली खंय व्हडल्या भावाली." पुर्सो उलोवन गेलो. पुर्शालीं उत्रां बाळभटाचेर घण पडिल्यावरी पडत रावलीं. पुर्सो गेलो. मिक्सर वाजपाक लागलो. मोट्यान. फाटमोऱ्या पुर्शाकडेंन बाळभट पळयत आशिल्लो. फाटल्यांन सोम्नाथ आयलो "आबा! उद्या फी भरास पैशे देता न्हवे?" कितें जालें हें समजुवपाचे आदींच बाळ भटांन सोम्नाथाल्या कानपटार दोन थापटां मारलीं. सोम्नाथ सकयल पडलो. बापायलो असलो अवतार पळोवन भियेलो. अभ्यासाचीं पुसतकां आशिल्लीं ताच्या कडेकूच एक पाठ दवरिल्लो. सोम्नाथ मांडी मारून त्या पाठार बसलो. आनी रडत रडत तांणे अथवंशीषांक सुर्वात केली. ताचे आंग थर्थरतालें आनी भिल्ली नदर बापायच्या विचित्र वागण्याक हेर्ताली. मिक्सर, अथ्र्वशीरष, खोकली अशा आवाजांत उबो बाळभट शेणून गेलो. ह्या सगल्या आवाजामदीं रडवें अथ्र्वशीरष मात ताका स्पश्टपणान आयकुवपाक येतालें.
- शांतनू अय्य. [जनेर, २०२०]
शांतनू अय्य: गोंयचो यूव बरवपी, कविता, कथा बरयता
