[मोटवी कथा]: चाबूक
फा|विवियन ब्यापटिसट!
कांट्यांचे सरियेर नीदल्ल्यापरीं ताका भोग्तालें. घाम ताच्या कपलाथावन देंवतालो, ताच्या नांवाचे फळयेर पडल्ल्या पावसाच्या थेंब्यापरीं, सहज जावन ताणे घामेंवचें वातावरण थंयचर नातल्लें.
वोरां रातिचीं १२.४३ व्हाजल्लीं.
तितलें मात न्हय आसतां वारें भरान व्हाळतालें. ताच्या कुडाच्या जनेलांतल्यान व्हाळच्या वारयावरवीं पडदे काळोकांत नाचताले. हळू उटोन ताणे पांगूरलेली उल्लन कांबोळ अपल्या आंगावयली निस्रायली. एक घडिभर ताणे वोचाचेर नदर मारून खाटयेर थावन तो सकला देवलो. जळारेंचें जाळ ताणे देगेन लोटून वयल्यान घुंवच्या फेनाचेर दीश्ट मारली. तशेंच ताणे वारयार उभच्या पडद्यांक हातान आपल्या जाग्यार दवरचें प्रेतन करचे संगीं जनेलाचीं बागलां धांपलीं. त्या वेळार एके घडिये ताची दीश्ट प्रकृतिचेर वचानासताना रावलिना.
फा| विवियनान अपणाकच धांपल्लो!
प्रकृतेथावन आनी वासतवीकपणाथावन!!
समतोलन नातल्लें जिवीत ताचें जावनासल्लें!
मोद्यानेर थंड वारया मधें तो घामेल्लो!
ताची खाट धरणिच्या मट्टाथावन तीन फूट उभारायेर आसल्ली. धरणीर ताका नीद पडानातल्ली. तो उंचायेर आसल्लो! नयसरगीक वारें ताका नाका आसल्लें. त्या खातीर ताणे बागलां धांपल्लीं. पूण फ्यान वयल्यान घुंवतालें. फ्यन घुंवतालें तर उल्लन कांबोळ कित्याक? अपणाच्या रग्ताचें रक्षण करच्या खातीर तो आज जळारेंच्या जाळाभितर लीपल्लो!
"अपल्यापणाथावन पयस! निसरगाथावन पयस! पोळाफळ!"
अपलेसतकीं उदगारलो तो.
व्हय पांच वोरार सकाळीं ताका घडियाळाचें एलेराम उटयतालें. स वोरार चायेसंगीं नश्टो तयार जातालो. आनी सात वोरार आल्तारीर तो चडतालो. देवाचें उतर घेवन! ’म्हज्या ल्हाना भावांक तुमी कितें केलें तें म्हाकाच तुमी केलें.’
तो अपले कायदे पाळतालो. लोकाक शिकवण दिंवची. देवाच्ये नांवीं. आनी लोक कायदे पाळतालो. देवाचीं उत्रां आयकोन, फा|विवियन आज चिंत्नां मदें शीरकाल्लो! दरयांत शीरकल्ल्या कारवाबरीं. ताचें एक एक मेट ताका विचित्र राजांव हाडतालें.
नीद ताका आयलिना!
परत्यान जनेला सरशीन वचोन जनेलाचीं बागलां उगडलीं. भरान येंवच्या वारयान ताचे केस बिजळे केले. शीतळ वारें ताच्या हरद्यार मारताना लोहाचो खुरीस ताच्या हरद्याक थंडाय दीवंक लागलो.
सोबीत सुंदर प्रकृती ताच्या मुकार आसल्ली! निसरग मनशाखातीरगी वा निसरगाखातीर मनीस!?
मनशान निसरगाचेर मारची दावलिगी? वा मनीस ह्या निसरगांतली बावली!? मनीस निसरगाखातीर कितें करुंक सक्ता? वाडोंक एक बरें वारें?
घटायेक एक सार? फुलोंक एक आवकास?
सुकणीं वोंपिनांत, लुवानांत, फाल्यांचें चिंतिनांत. पूण तीं खंतिविणे सुकी आसात. मान धांपुंक वसतुरां तीं न्हेसनांत. दिश्टिखातीर चस्मा तीं घालिनांत.
मनीस जावनासा पोळकुरो!
फा|विवियनान उदकाचो तांबलेर वोंटांक तेंकलो. भायर माणके पावसाच्या येण्याक राकोन बोबो घाल्ताले. माणको! बांयतलो या सागोरांतलो!
तफावत नातल्ल्या एका जिविचेर आमी काणयो रचतांव, सागोरांतलो माणको उंच म्हण आमी दाकयतांव, आनी बांयतलो कीळ म्हण अमी वोपारयांनी भूरग्यांक शिकयतांव!
बांय तीत ल्हान जावंक पुरो, पूण ताची गुंडाय, तांतले फातोर, माती आनी कुसडाय तो परिपूरण वळकोंक सक्ता तर सागोरांतलो माणको अपलें हरदें बडवन अपलो व्हड संसार दाकयता पूण तांतली गुंडाय, तांतल्यो जिवी तो पारकुंक सक्तलोगी?
तर ही उंचाय कोणे दिल्ली?
फा| विवियनान दीरग श्वास सेवलो. अचानक ताचें नडतें, ताचें चिंतप तशेंच ताची मानसीक स्थिती बदलाल्ली!
"हांव पिसो जावंकनामू!?" फा|विवियन अपल्याच विशलेशणाक देवलो. तत्वशासत्राविशीं एक दाट बूक वाचून ताणे दांपल्लो तरी, थोडें अपणाचे जीणयेंत अपणावंक तो तयारी करतालो.
तो बदलावण आशेल्लो! आनी साद्य तर ताणे शिकवण दिंवच्या लोकाथंय.
सन्वाराची रात उत्रोंक आनी थोडिंच वोरां आसल्लिंं. आयताराची मिसाची तयाराय करुंक... आनी तो निदेक आशेलो.
डांय... डांय...
साडे पांच वोरार पयली घांट मारताना फा|विवियन अपल्या मटवे निदेथावन जागो जालो. तशेंच अपली सकाळिंची दिनचरी तीरसून तो इगरजेक पावताना आधल्या दिसाच्या विशिसट चिंत्नांक तो देगेन दवरुंक सकलोना. पुरासण या नीद नातल्ले रातिची आळसाय ताचेथंय नातल्लो तरी ताचे दोळे चिक्केशे तांबड्या वरणाक बदलाल्ले.
"बापाचे... पुताचे.... आनी पवित्र आत्म्याचे नांवीं.." विगारान तशेंच सयऱ्या पादऱ्याबांनी मिसाची सूरवात केल्ली.
फा|विवियन कंतारिसतां संगीं तांचो मुखी जावन मैक्रोफोनामुकार उबो जाल्लो...
मीस मुखारून वेतालें...
एक दीरघ दीश्ट!
एक दीश्ट ताणे जमल्ल्या लोकाचेर चरयली.
मंद हासो ताच्या तोंडार उदेल्यो.
ते जिळमिळचे वीज दिवे वज्रांच्या घोसाबरीं...
तो भांगाराचो साक्रामेंत सूरयाच्या कीरणावरीं... ते झरिंचे लोब.... ते आवाज दिंवचे चलयांचे मोचे... वोंटार तांबडो गुलोबी कृतक रंग.. तीं सोबीत सुंदर कांजीवरम कापडां.. आनी मोलादीक परफ्यूमां.. आल्तारी बदलाक एकल्याचेर एकल्याची नदर.. अपल्या ग्रेसतकायेची धांव दाकंवच्या खातीर हफ्त्यांत एक पावटीं राकोन रांवचें.
’क्रिसतांव’ म्हणच्या बिल्ल्या सकयल जमल्लो जमो! एक शो रुमांतली बावली या फेशन शोची मोडेल्स!
काल्स भेटयताना पोरटिकेथावन उदेवन येंवच्या सिग्रेटिंचो भारीक धुवोर, इज्मोलाचे वाटलेमुकार, फारिजेवान मागल्ल्याबरीं विसांचो नोट पन्नास लोकामोकार दाकवन गळंवचे उज्वे आनी दावे हात... मारबलाचे पोळयेर काळ्या अक्षरांनी कांतयिल्लीं दान धरमाचीं नांवां..
"म्हजी गरज तीरसल्यार नित्यादार मायेक एक भांगाराची चेयन" सायभिणी कडेन करच्या एका स्त्रीयेचो सोल्लो.
फा| विवियन बारीक कांपोंक लागलो. एक विचित्र सकत ताचेथंय खिणाखिणाक बळ जावन आयली.
देवाळांत वेपार!
देवाळांत वेपार केल्ल्यांचेर सोमियान चाबूक चलयिल्ली. पवित्र जागो ध्वंस जाताना मोगाळ सोमी निश्टूर जाल्लो!!
सोमी जेजू! जुदेवांचो राय!!
फा|विवियनाचे दोळे एक घडिभर उमकळच्या खूरसाचेर चरले.
भांगाराचें किरीट नातल्लो काट्याचो मुकूट! वोंटार लीपस्टीक नातल्लें पूण रग्ताची झर आसल्ली! आंगार परफ्यूम नातल्लें पूण घाम मिश्रीत रग्ताची मूर आसल्ली! पांयांक मोचे नातल्ले पूण एक बळादीक खिळो आसल्लो!
"ना! बदलावण जावंक जाय!"
देवाळांत वेपार आनी निश्टूर चाबूक!
फा|विवियनाचे दोळे चापेलाचे वणदिचेर चरले. सोभायेखातीर दोन चाबूक वणदिचेर खोंववन दवरल्ले.
हळतार ताणे तेवशीन मेटां काडलीं.
सोभीत सुंदर चाबुकाचेर ताणे हात दवरलो. घड्येन एक क्षीण ताळो ताचेथंय बोबाटुंक लागलो.
"खूरसाय ताका खूरसाय"
क्षीण ताळो आतां बोव व्हड जावन आयिल्लो.
ताचे संगीं हीं सवालां उदेनासतां रावलिंनांत.
जुदेवांचो राय! आनी फा|विवियन.
तफावत आसल्लो!
हांव जेजूक समानगी अपणाकच ते उंचायेर बसवंक हांव कोण जावनासां!?
सोम्याचें तें खूरसावयलें मरण म्हजेवरवीं साध्य!?
चाबूक ताच्या हातीं आसल्ली.
मारचें कोणाक..?
विगाराक? लोकाक? या म्हाकाच!?
"तूं तांचे मधलो एकलो न्हयगी.?" पेद्रून सोमियाक नेगार केल्ल्याबरी हें सवाल म्हजेथंय उदेलें.
"खूरसाय ताका खूरसाय"
फा|विवियन घामेल्लो. ताचे हात कांप्ताले. तो नित्राणी जाल्लो.
"ना" बदलानातल्ल्या लोकाक बदलंवचें प्रेतन करुंक न्हजो. तांचे मदें आमी भरसोंक जाय. वेळ या काळ बदल्तोलो पूण आमी बदल्चेनांव.
तो एकलो मात खूरसाचें मरण मरोंक सक्ता आनी ताचें वजन वाववंक सक्ता.
आनी आमी त्या मरणाथावन पयस आनी पयस धांवतांव... ते धांवणेक... क्रीसत जांवच्याक न्हय.. "क्रीसतांव जांवच्याक!"
[अक्तोबर २०१८]
