कवितापाठ - १४: सोधनां - (मेलवीन जे. वास)

कवितापाठ - १४

सोधनां - मेलवीन जे. वास

कविता - सोधनां

बूक - पर्गटणेर आसा

प्रकाशक - आशावादी प्रकाशन

कवी: मेलवीन जे. वास, केलराय

पाठ चलवपीण: प्रिया फेरार

तारीक: २१ एपरील २००६

जागो: साल्मिया, कुवेयट

उगडासा भायल्या ह्या वाटेर
थंय हांगा वळकोंचीं पावलां
थोडीं हासतीं थोडीं लकचीं
थंय हासचीं हांगा रडचीं
एकेक अपली कूस बदलुंचीं

ह्या वाटेवयल्या मोळबा वेंगेंत
घडी दोन घडियांची सुंदर सपणां
एक हासचें एक दडबडचें
हांगा चल्चें थंय तुटचें
एकेक मधूर ताळ्यान घुणगुणचें

उगडासा भायल्या त्या धोम्सा पाटल्या दर‍यांत
नेणतें होडें
आपल्या पावलांची वळोक धरित्त
सपणां दोळ्यांनी सोभयित्त
व्हळू व्हळू सवकास सवकास

एक्सुरें चलोन चलोन
पयणार‍याचीं सोधनां करीत्त
ल्हारांसवें
वेळेक पांवचाक..

ल्हारां उटतात
वेळेक वेंगून येतात
सोधुन्ंच आसां ह्याच ल्हारांनी
त्या सपणांक न्हय त्या वाटेन न्हय
सोधून आसां त्याच होड्याक
कित्याक हांव्ंच ताचो सांगाती
हांव्ंच ताचो पयणारी

कविची व्हळोक:

’मेलवीन जे. वास केलराय’ कोंकणी साहित्याक चडुणें देड दाकड्या थावन वळकेचो. अपरूपायेन काण्यो, कविता बरवन आस‌ल्लो हो विमर्शक/समीक्षक जावन उदेल्लो आयलेवार‌च तर‌य चिंत्पाची परिपकवता आसचो हो एक गूंड चिंत्पीय जावनासा.

हाणें कोंकणेंत तशेंच कानडी, उर्दू, हिंदी भासांनी कविता लिखल्यात तशेंच अनुवाद‌यी केल्यात. वेगिंच हाचें कविताचें अंकण दायज‌चेर सुरू जातेलें.

आधल्या कवितापाठांचो विवर

एक अधूर‍या होड्याचीं सोधनां! [ - वल्ली क्वाड्रस, अजेकार]

मनीस जल्मल्ल्या दिसाथावन मोर्नापर‍यांतल्या आवदेक जर ’जिणी’ म्हण वोलायता तर ह्या आवदेंत ताणें कर्चा क्रियाक हांव सोधनां म्हणचें धयर घेतां. आनी जसो मनीस येताना वेताना एक्सुरोगी तशेंच ह्या जिण्येआवदेंत एकेक सोधनां कर्ताय एक्सुरोच जावन... ह्या सोधनांचो शेवोट वा इरादो त्या त्या मनशाचेर, त्या त्या संदर्भाचेर होंद्वोन आस्येता. जशें भुकेल्लो मनीस खाणाचीं सोधनां कर्ता तर तानेल्लो मनीस उदकाची सोधनां कर्ता.

एका साद्या पूण गूंड अर्थाचा विचाराक, वेवेगळ्या इमाजेंनी सोभवन उत्रां उत्रांनी ती गुंडाय व्हाडयित्त कविता लिखची कला जाणासचा थोड्या कवीं पयकी हांव मेलवीन जे. वास केलराय हाका एकलो म्हण खरेंपणीं मांधतां. कविता बरंवचाक कुपांचेर चडची गर्ज ना म्हणचाक वर्ती रुज्वात दिंवचाक हें कविता कांय पाटीं सराना. आतां हें ’सोधनां’ कविताय तेच्च मेळिंत आसा, तेच्च गुंडायेन आसा म्हळ्ळें ह्या कवितेचो एकेक पंग्त्यो शिंदून अध्ययन कर्तासतां समजातेलें.

’उगडासा भायल्या ह्या वाटेर
थंय हांगा वळकोंचीं पावलां
थोडीं हासतीं थोडीं लकचीं
थंय हासचीं हांगा रडचीं
एकेक अपली कूस बदलुंचीं’

कविचा उत्रांची श्याथी पार्कुंचें तर, ह्या उडास विस्रोन गेल्ल्या वाटेर कवीक दिसचा पावलांनी सयत हासचीं खंयचीं रडचीं खंयची म्हळ्ळें कार्कुंची श्याथी आसा म्हणताना कविचा कल्पनांचो अंदाज जाता. हें संसारी जिवीत एक पयण, आनी ह्या पयणांत आमचेसवें जायते एका वेळेचो सांगात दितात, कोण खिणांचो तर कोण जिण्येचो.. कोण वळकेचो जाताना कोण पर्कीच जावन उर्ता.. जिण्येचें लिसांव हें कांय विपर‍यास न्हय..

आनी ह्या सांगातांत तर‌य एकेका सांगातांत एकेक मतलब, एकेर इरादे, एकेक शेवोट, आनी एकेक संबंध.. जिण्येचा एकेका संदर्भांनी केदनां हेच्च शेवोट बदल्तात तर केदनां शेवोट बदलितात, केदनां संबंध बदलत तर केदनां संबंध‌यी बदलतात.

आबळे कविचीं सोधनां हांगासर सुरू जातात, फुडें वाच्यां;

’ह्या वाटेवयल्या मोळबा वेंगेंत
घडी दोन घडियांची सुंदर सपणां
एक हासचें एक दडबडचें
हांगा चल्चें थंय तुटचें
एकेक मधूर ताळ्यान घुणगुणचें’

कविचा सोधनेक हांगासर रूप दिसता, कान दिसतात. रूप दिसता सुंदर स्वपणांनी - म्हणजे ह्या वाटेवयल्या मोळबाचा वेंगेंत दोन घडियांचीं सुंदर स्वपणां. मोळाब म्हळ्यार उंचायेचो सांकेत, आनी ह्या उंचायेचीं स्वपणां एक दोन घडियांची म्हणता कवी फुडल्या वोळिंनी;
हांगा चल्चें - कित्याक म्हळ्यार हासचें, आनी थंय तुटचें कित्याक म्हळ्यार दर्वडाचें..
एकेका मधूर ताळ्यान गुणगुणांवचीं सुंदर स्वपणां....

म्हळ्यार ह्या वाटेवयल्या मोळबाचा वेंगेंत कविचीं सुंदर स्वपणां लिपल्यांत, आनी तीं जशीं आमचीं पावलां तशीं तीं सोभतात म्हणता कवी. फुडली पंगत वाच्यां;

’उगडासा भायल्या त्या धोम्सा पाटल्या दर‍यांत
नेणतें होडें
आपल्या पावलांची वळोक धरित्त
सपणां दोळ्यांनी सोभयित्त
व्हळू व्हळू सवकास सवकास
एक्सुरें चलोन चलोन
पयणार‍याचीं सोधनां करीत्त
ल्हारांसवें वेळेक पांवचाक..’

हांगा धोमस म्हणजे आधार म्हळ्ळो सांकेत जाव्येत, कित्याक म्हळ्यार धोम्सा पाटलो दर‍यो व दर‍या मुखलो धोमस..

हांगासर कविचा सोधनांक शेवोटाची कुरूः मेळची दिसोन येता, हें होडें नेणतें, कित्याक धोम्सा पाटल्या तेंयी उडासाभायल्या दर‍यांत हें होडें अपल्या काल्चा पावलांची वळोक धरीत दोळ्यांनी सोभीत स्वपणां सजयित्त, एक्सुरें चलोन, अपल्या पयणार‍याचीं सोधनां करून ल्हारांसवें सोधनां कर्ता भोवशा सांगाताक.. तर ह्या होड्याची वेळ कसली?? शेवोट कसलो??

म्हळ्यार कोणाचागी जिण्येचो सांगात दीवंक सकचें हें होडें अपल्या सांगाती वाटसुरीक सोधून बोसला, अपली एक्सुरी जिणी अपल्या श्याथियेक व्यर्थ कर्तामू? अपल्या दोळ्यांनी पळेल्लीं सुंदर स्वपणां जर कार‍यगत जायजय तर अपणाक अपलो पयणारी सांगाती गर्ज आसा म्हळ्ळीं सोधनां करीत वेता.

कवी आपल्या सोधनेचे मिसतेर जरूर उग्ते कर्ता तर‌यी उगडापीं करिना. फुडली पंगत वाच्यां;

’ल्हारां उटतात
वेळेक वेंगून येतात
सोधुन्ंच आसां ह्याच ल्हारांनी
त्या सपणांक न्हय त्या वाटेक न्हय
सोधून आसां त्याच होड्याक
कित्याक हांव्ंच ताचो सांगाती
हांव्ंच ताचो पयणारी’

अखरेक कवी अपलो मिसतेर उगडापो कर्ता, ह्या वेळेक वेंगुंक येंवचा ल्हारांनी, एक होडें कितें सोधता? कवी म्हणता न्हय स्वपणांक, न्हय वाटेक.. बगार सोधून आसां अपणाचो सांगात चूक‌ल्ल्या त्याच्च होड्याक.. कित्याक अपुण्ंच ताचो सांगाती आनी अपुण्ंच ताचो पयणारी म्हण.

एक सोभीत कविता बरंवचाक एक गंभीर विशय व निगूड विशय जायजय म्हण ना बगार एका भोव साद्या विशयाक कवितेचें रूप दीवंक साध्य आसा म्हण हें कविता गोवाय दिताना कवितेची सोभाय कवितारसिकांक खूब आवडता.

संप्या रितीन सांगचें तर एक होडें दर‍यांत भायर पडलां, आतां त्या होड्याचें सांगाती होडें त्या होड्याक सोधता. हेंच कविता जेदनां सांकेतीक रितीन गळसून जिण्येलिसांवाचा लेकार घेतलें तर जायतो गूंड अर्थ दिंवचांत जयतेवंत जाता. हिच्च कविताची सोभाय..

ल्हारांसवें कविचीं विचित्र सोधनां! [ - प्रिया सिकवेरा, फेरार]

सोधनां कविता वाचून हाचो मूळ अर्थ समजोंक हांवे हें कविता धा पावटिंचाकी चड पावटीं वाचिजाय पडलें. ह्या कविताचो अर्थ समजोंक हांवें एक साहस‌च केलां. कशें तांदूळ तोपल्यांत घालन नेरावन फात्राचीं सोधनां कर्न विंगड कर्तात‌गी तशेंच हें कविता वाचून नेरायलें,...आरायलें... कवी मेलविनाचा ह्या कवितेध्वारीं एका थराचीं सोधनां आनीं म्हजी ह्या कवितेंत अर्थ सोधचीं सोधनां. 

मनीस जाल्ल्यांक ह्या संसारीं सोधनां केदिंक‌च मुगदाल्लीं नांत, सर्वांची एकेक थरांची सोधनां. थोड्यांक पयशें कर्च्या वाटेचीं सोधनां आनीं थोड्यांक कामाचीं सोधनां, शांती समधानाचीं सोधनां ...आशें नाना थरांचीं सोधनां.

जिण्येंत घडचीं घडितां सभार. जिणी एक पयण. पयणार आमकां कशें सबार जणांची वळक मिलागत जातागी तशेंच जिण्ये पयणांत. हऱ्येका घड्ये जिणी लिसांव शिकयता. जिण्ये पयणा विश्यांत आपणांची भगणां कवितेंतल्या कवीन ह्या कवितांत उचारल्यात.

”उगडासा भायल्या ह्या वाटेर’

जीवनांचीं हंतां सभार. पयलें बाळ‌पण, भुर्गेंपण, तर्नाटपण आनीं मातार्पण. जिणी एक पयण. जिण्येचा पयणाचा लांब वाटेचेर घडचें हऱ्येक घडीत उगडासांत उर्तात म्हण सांगोंक जायनां. चलोन आयिल्ली वाट उगडासा भायली म्हण कवितेंतलो कवी सांग्ता. कवीन मटव्या रितीन चाल्त्या जिण्येंत घडचीं घडितां हांगा उचारल्यांत.

”थोडीं हासतीं थोडीं लकचीं
'थंय हासचीं हांगा रडचीं
'एकेक आपली कूस बदलुंची’

वळकोंची पावलां म्हळ्यार जिण्येंतली हऱ्येक घडी; सुखाची, संतोसाची, दुःखाची, अन्वाराची. हऱ्येक पावटीं जिण्येंत सूख‌च आसता म्हण सांगोंक साध्य ना. निसत्यांत कशें इल्लें आमशें, इल्लें तिक्षे आसलार ताका रूच‌गी तशेंच जिण्येंत. कषट, सूख असल्यार मात्र जिणी सुंदर. काळोकांत उज्वाड फांक्ताना कशें उज्वाडाचो महत्व कळतागी तशेंच कषटा उपरांत सूख आयल्यार मात्र सुखाचो महत्व कळता. थोडीं घडितां संतोस हाडताना, थोडें पावटीं निराशेन लकोन पडचेंय सहज. ह्या वेळार फळाफळ घेवंक आशेंवचें चड. निर्धिषट द्येय सोडन भिरांतेन जिण्येचें रूप/ कूस बदलुंची. आसलीं सर्व घडितां कवी हांगासर उल्लेक कर्ता.

”ह्या वाटे वयल्या मोळबा वेंगेंत
'घडी दोन घडियांची सुंदर सपणां’

मोळाब विसतार आनीं विशाल. मोळाब म्हळ्यार म्हाका अर्थ जांवचे फर्माणें जिणीं. जिण्ये पयणाच्या वाटेर दोन घडियांची सुंदर सपणां. सपणां देखचें सहज. स्वपाण तें दोन घडियांचें. जाग जाताना केवल हकीगत. जाल्यारी तें स्वपाण सभार पावटीं आमकां धयरान भर्ता. तें हकीगतेंत बदलुंक खरें प्रयत्न कर्तांव. हांगासार पळेया कवी म्हणता "दोन घडियो" म्हळ्यार जिण्येची हंतां. जिण्येंत थोडें पावटीं संतोस. आनीं तो संतोस स्वपाण देख‌ल्ल्याबरी मायाक जावंक वेळ लागाना. दूसऱ्या घडिये दूक, कषट म्हण कवितेंतलो कवी "एक हासचें एक दडबडचें" हांगासार सांग्ता. 

”हांगा चल्चें थंय तुटचें’

अर्थ नात‌ल्ली स्वपणां वेळेर बांद‌ल्ल्या रेंवेच्या भांदपापरी. तें कोसळोंक चड वेळ लागाना. असलीं सपणां मती पडद्यार घुंवोन्ंच आसतात. पूण निर्धिषट ध्येय आसोन सपणां देकचें आनीं तें स्वपाण तूट‌ल्ल्यावेळार जांवची दूक आपार. हें जिण्येचें हकीगत. सदां घडचें आनीं घडोन आसचें. 

”एकेक मधूर ताळ्यान घुणगुणचें’

जिण्येंत घडचें हऱ्येक घडितां लिसांव दितात. एक निर्दिषट संदेश दितात म्हण कवी वयल्या उत्रांनी सांग्तां. 
पयलेंचा दोन वोळिंनी जिण्येचें पयण, जिण्येची घडितां ह्या विषयांत उलयलो कवितांतलो कवी सकयल्या तीन पंग्तिनीं सोधनां कर्चीं आमीं पळेव्येत.

”उगडासा भायल्या त्या धोम्सा फाटल्या दऱ्यांत’

धोमस म्हळ्यार एक उभार गुड्या सुवात. ह्या उभारायेच्या सुवाते पाटलो दऱ्यो आमीं पळेवंक साध्य आसागी. ना. ह्या दऱ्यांत आसा नेणतें होडें. म्हळ्यार दोळ्यांक दिसानात‌ल्ली आदृश्य सकत. पूण असतित्वांत आसची, आनी थंय आसचा नेणत्या होड्याक सोधचेंच कविचीं सोधनां. हें होडें सवकास एक्सुरेंच चलोन पयण्यारांची सोधनां करित्त आसा. ह्या होड्याक निर्धिश्ट ध्येय आसा. आनीं हो ध्येय जावनासा ल्हारांसंगी उप्येवन वेळेक/ तडीक पांवचो. म्हळ्यार एक निर्धिषट शेवोट.

आखेरिच्या पंग्तीर कवी कितें सोधता म्हळ्ळें पळेव्येत. कवी सपणेल्य्या सपणांक न्हंय या चलोन आयिल्ल्या वाटेन‌यी न्हंय. बगार वेळेक मार्चा ल्हारांनी त्या होड्याक सोधून आसा. कित्याक त्या होड्याचो तोच्च सांगांती आनीं तोच्च पयणारी. पूण हे होडें चुकोन गेलां म्हण कवीन खंयसर उल्लेख करुंक नां. म्हळ्यार हें होडें ताचेलागिंच आसा. जाल्यारी ताची सोधनां. कसलोगी गुस्फोड. तर हें होडें कसलें म्हण समजोंचे? होडें म्हळ्यार दोण वोच्चिताना उपयोगसुंचो रूकाचो कुडको. दोण चलजाय तर हें होडें गर्जेचें. आसल्याच, जिणी चलोंक गर्ज आस‌ल्ल्या, आधार जांवचा त्या होड्याचीं सोधनां कवी हांगासर कर्ता. 

हांगासर होडें सांकेतीक रितीन कितें म्हण कवी मात्र जाणां. जाल्यारी हें होडें कसलें जावंक पुरो म्हण हांवें जायतें आटायलें. तर विद्यार्थी जाल्ल्या हांवें म्हाका कितें भोगलें म्हण सांगाना तर तें सार्कें जांवचेना. खुद्ध हें कविता लीख‌ल्ल्या कवीन आनीं हेरांनी ओपवोंचें या सोडचें तांचेर होंदून आसा.

होडें म्हळ्यार म्हाका बोग‌ल्ल्या पर्माणें आत्म‌विश्वास.

”नेणतें होडें
'आपल्या पावलांची वळक दरीत’

आत्म‌विश्वास जिण्येचे हऱ्येक मेट धैरान मुखार दवरुंक आधार दिता. हऱ्येक पावलां चिंतुंन काडुंक कुमक कर्ता. मुखलें मेट कशें रावत म्हळ्ळी जाग्वण दिता. खंचेय काम हातीं धरल्यार तें पोंताक पावोंक आत्म‌विश्वास गर्ज. ज्या मनशा थंय आत्म‌विश्वास आसाना ताका एका पोट्टू बांयक सरी कऱ्येत. ती नांवाक मात्र बांय. थंयसर उदाक आसाना.

”सपणां दोळ्यांनी सोभयित्त’ 

सपणां म्हळ्यार imagination जें काळजांत आनीं मतिंत रोंबोन आसचें. आनीं हें हकीगतेंत बदलुंक कठीण परिश्रम आनीं आत्म‌विश्वास गर्जेचो. हो आत्म‌विश्वास एकल्याक आशावादी कर्ता. आत्म‌विश्वास आसा तर निर्धिषट ध्येय पोंताक पाववंक कषट लागानांत.

”व्हळू व्हळू सवकास सवकास
’एक्सुरें चलोन चलोन
’पयणार‍यांची सोधनां करित्त
’ल्हारां सवें 
’वेळेक पांवचाक’

आमचो आत्म‌विश्वास जिण्येंत कितलिंय आन्वारां आयल्यार‌यी सवकास तरी धयरान मेट मुखार दवरुंक आधार दिता.

”ल्हारां सवें 
’वेळेक पांवचाक’

ल्हारां उटतात वेळेक वेंग्तात आनीं पयस सर्तात. म्हळ्यार जिण्येंतले कषट अन्वार, सूख, दुःक. जें जिणी म्हळ्या पयणाक वेंग्ता आनीं हें तात्कालीक. जशें काळोका पाटल्यान उज्वाड जरूर फावो जातागी तशें कषटां उपरांत सूख जरूर मेळता. हीं जिण्येचीं हंतां. जीं तात्कालीक. जशें कवीन हांगासर ल्हारांक सरी केल्ल्यापरीं आसल्या कषटां वेळार हो आत्म‌विश्वास व्यक्तिंक भर्पूर धयरान भर्ता. आनीं ह्या ल्हारांसवें सवकास तरी धयरान सपणां दोळ्यांनी भरोन, तीं जारियेक हाडुंक आनीं शेवोटाक पावोंक आत्म‌विश्वास आधार दिता.

कश्टांच्या घड्यें निरास‌पण सहज. त्या निरास‌पणांत सलवणीं. सलवणीं मनशाक तगसिता. आनीं आस‌ल्याच्च संधिगद परिस्थितेंत आस‌ल्ल्या वेळार कवीन हें कविता बरयलां जावंक पुरो. सलवणी जयताचें कारण म्हण घेंवचें बुद्वंत मनशांचें लक्षण. आनीं हें चिंतांप येजाय तर आत्म‌विश्वास गर्जेचो. कषटां थावन भायर येवंक, मुखलें मेट दवरुंक कवीक धयर पावानासतां, जिण्येच्या हऱ्येका मेटांनी धयरान भर्च्या आत्म‌विश्वासाची कवीन सोधनां चलयल्यांत. निरास‌पणांत कवी उप्येता ल्हारांसवें. आपल्या शेवोटाक पावोंक जिणी म्हळ्या दऱ्यांत, कषट अन्वारां तसल्या ल्हारांमधें उप्येवन अत‌विश्वासान जिणी सारुंक कवी प्रयत्न आनीं सोधनां कर्ता.

कविचा काळजांतलीं सोधनां: (सोधनेचें आरंभ......!)

मनशांचा इंद्रियांक ज्यें कितें अवडटा या स्पंदन कर्ता तेंच एक कलेचा उत्पत्तीक मूळ जावन रूप घेवंक उड्डाताना सभार कलाकारांचा हातांतल्या विवीध नमुन्याचा प्रकारां मुखांत्र तें समाजे मुखार रावता. आशेंच कविता.

चाल्त्या जिण्येंत मनशाचा गुणा तेकीद चाल्तीं घडितां तितल्याच प्रमाणांत सिंतेमेंताक स्पंदन कर्तात. ह्याच स्पंदनाक सोधनां कर्चें हे म्हजें प्रयत्न. हाका कारण‌य भोव संपें. म्हज्या जिविताचा मेटांनी हांवें पळेलां. म्हज्या आवयचा उदरा थावन पाळण्याक. पाळण्या थावन गोट्याक. आनीं गोट्या थावन म्हज्या मात्याक सावळी दीवंक एक पाकें वोडचा जिणिये झुजांक हांवें म्हज्या आवय बापायन केल्लीं सोधनां पळेल्यांत.

सिरली खोलिये पंदाक‌च कित्याक लिप्ता. सिरलो मनशाक पळेताना तांबडो कित्याक जाता? ह्या सवलांक जाप हांवें सोध‌ल्ल्या तेदनां. म्हज्या ल्हान‌पणार ह्या समाजे थावन हांव एक्सुरों जाल्लों. 

हांवें लिखणीं झरवंक धर‌ल्ली कानडी बाशेंत जाल्यारी कोंकणेंत तें पयलें पर्गट जालें जाल्ल्यान कानडी साहित्य फकत्त म्हज्या कालेजिच्या म्यागजीन पत्रां वरेग मात्र सीमीत जावन उरलें. हांगासर हांव हें उल्लेख करुंक आशेतां की म्हज्या उश्या पंदल्या साहित्याक उज्वाडाक हाडयिल्लेंच म्हज्या जिवितांत आयिल्ल्या पयल्या तशेंच निमाण्या चलियेन. आज दायजान म्हाका स्वागत दिला जाल्यार‌यी हाच्या पाटल्यान त्याच चलियेचो हात आसा. 

कवितेंचा विशीं म्हजें विचार संपूर्ण वेगळी आसात. कवितेक आनीं चाल्त्या जिवितांतल्या स्पंदनाक हांव लागू करिना. पूण हां जें कितें म्हज्या सिंतेमेताक स्पंदन कर्ता तें समाजेक‌यी आडूक कर्ता जाल्यार त्या विचाराक हांव म्हज्या साहित्यांत घेतां. व्यक्तिगत जावन न्हंय बगार समाजेचा जेराल‌पणाक लागू जावन.....

आयच्या कवितापाटांत दायज पंगडान विंच‌ल्लें म्हजें कविता ’सोधनां’ मूळ कोंकणेंत बरयिल्लें कविता न्हंय. हें कविता हावेंच बरयलेल्या उर्दू कविता ’अंजाना सफर’ हाचो कोंकणेंत हावेंच केल्लो अनुवाद.

उर्दू भाशेच्या उत्रांची सोभाय भोवशा कोंकणेंत अनुवाद कर्ताना उणीं जाल्या जावंक पुरो. आशें कर्ताना विचारांत उणेंपण जावंक हांवें दीवंक ना.

मनशा कुळाक एक जात. एक धर्म. एक समाज म्हणोन विग्यानीक (scientific) रितीन हांव मांधता जाल्यार‌यी, वेळ आनीं काळाची रोदां घुंवताना ह्याच विग्यानीक वादाळाचेर म्हज्या समाजेक जें कितें universal पणांत एकाच नद्रेंत. एकाच विचारांत ह्या समाजेंतल्या ल्हानांतल्या, ल्हानांक संबंध रचुंक म्हाका साद्य जाता तेंच म्हजें ’अंजाना सफर’ या ’ नेणां अस‌ल्लें पयण.

हें पयण निरास‌वादाचें न्हंय. काराण तें म्हजें होडें हांव जाणां असोन‌यी ताकाच सोधतां. होडें आशादाचें न्हंय कित्याक त्या होड्यार बसोंक हांवें उदकांत देंवोन उप्येवंक आसा. आशें उप्येताना हांवें वासतवाक मेळोंक असा म्हज्या नेणां अस‌ल्या पयणाक.

जिवीत म्हळ्यार फाल्यांचें नेणां अस‌ल्लें पयणाक बिवकुरो कर्ता. ह्या अथीताक जयत फकत्त धयर मात्र दीवंक सक्ता. आनीं हें धयर वर्तमानांत आनीं भविश्यांत संतोस हाडुंक सक्ता. ह्याच संतोसाक तलास कर्चें हें मिसांव.

उर्दू साहित्य अनीं उर्दू भास म्हाका मोगाची तरी कोंकणी सदां म्हाका म्हज्या आवय‌परीं हांवें मान बागांवची. हांगासर मोग आनीं मान सांगाता मेळता देकून म्हज्या साहित्यांत कोंकणिची गड उत्राल्ल्या उत्रोवणेचो अंदाज वाचप्यांक मेळतलो.

कोंकणी आनीं उर्दू साहित्याक एकामेका सांगांता मानाक बसंवचें हें प्रामाणीक प्रयत्न म्हजें जावंक‌यी सक्ता. कित्याक हांव कीऱ्यात्मता (creativity) या सृजनशीलता तेवशीं चड ध्यान दितां आनीं हें ध्यान फुडें वरून abstract रूपांत हांव सोभयतां. हें abstract रूप कोंकणेंक तिक्षें मिसतेर जशें दिसता तरी उर्दुंत मिसतेराच्याक‌य चड सोभीत म्हळ्या परीं दिसतां. आनीं मिसतेर आनीं सोभाय सांगाता मेळताना निजायक‌यी जिवीत एक नेणा अस‌ल्ल्या पयणाचें सोभीत शोधन......

देव बरें करूं,

मेलवीन जे. वास केलराय, कुवेयट