कथादायज - १८. पाप्पा येवंक नातलो
"ओट्टूक पांयशीं पन्नास आनी दोन रुपय सत्तर पयशे जातात" ओक्तांची चीट म्हाका पाटीं दीवन म्हणाली ती.
सांजेचो वेळ जाल्ल्यान आस्पत्रेच्या फारमेसिंत हांव सोडल्यार हेर गिरायकी नातल्ले.
"तितले म्हजेकडे नांत बाये.." सांगलें हांवें, "म्हजे कडे फकत शेंबर आनी इक्रा रुपय आसात. ते घेवन दयाकरन ओक्तां दिया.. iजो पाप्पा घरा पयशे हाडुंक गेला बाये.. आतां येंवचो जालो. तो आयिल्लोच हांव बाकी आसल्ले पयशे हाडन दितां.." हांवें परात्तिलें.
कंप्यूटराचेर टायप करन आसल्ले तिणें तकली उकलन म्हाका पळेलें. तिच्या दिश्टेंत दया आसल्ली. "हें ओकत कोणाकबा. कोण खंय एडमीट जाल्यांत" विचारलें तिणे.
"हें म्हजे मांयक..तिका ताप.."”
"तुमचें घर खंय?" टायप करचें रावोवन ती उभी रावली.
"आमी गांवांत गोलिमार लागशिलीं.." सांगलें हांवें, "फीरगज बाकिमार.. एका हफ्त्या थावन मांयक ताप येता.. सूरवेर चार दीस गोलिमार गवरनमेंट आस्पत्रेंत दवरलें.. ताप उणो जाल्लो ना देकून हांगा हाडलें.. ताप मलेरिया खंय. मेंद्वाचो मलेरिया.. ती सारकी मतीरयी ना.. ताप चडोन मांयची किडनी काम करिना.. देकून तिका आतांच डयालीसीस करिजे म्हण दाक्तेरान सांगलां.. आतांच ओक्तांय जाय खंय" ती म्हजेर भीरमत लेकून ओक्तां दिता तर दींव म्हळ्ळे आशेन गजाल विवरून सांगली हांवें.
"पाप" उदगारली ती कंप्यूटर सोडून उबे रावोन, "आमकां हांगा फारमसिंत उश्णें दीवंक परवणगी ना बा.. तूं वारडाचे नरसाकडे विचार, तांचेकडे वारडांत स्टोक आसता.. उपरांत बदलेक हाडन दितां म्हण सांग.. तीं आयकातेलीं"
"तीं दिंवचीं नांत.." हांवें म्हळें, "तांचेकडे वारदांत आसल्लीं ओक्तां ताणीं सकाळीं दिल्लीं..आनी दीवंक तांचेकडे नांत.. तांणीं दिल्लिंय पाटिंवरन दीवंक आसात.. मांय सीरियस आसा जाल्ल्यान आतांच हाडिजे म्हण ही चीट बरवन दिल्या.. घरा वचोन कोणाय कडे थोडें रीण हाडता म्हण म्हजो पाप्पा सकाळिंच गेला.. दनपारां भितर येजे आसल्लो पाप्पा आजून येवंक ना.. मांयक वेग्गीं डयालिसीस करिजे म्हण सांगलां" तशें सांग्ताना म्हजो ताळो भरोन आयलो. तडवोंक जायनासतां दोळ्यां इड्यांत दुकां भरोन आयलीं. इंटेन्सीव केर वारडांत हातां पायांक न्हळियो लावन, नाकाक आक्सिजनाचो ट्यूब दवरन, मतीर नातल्ले मांयचें पिंतूर म्हज्या दोळ्यां मुकारच आसल्लें.
हांवें दुकां पुसलीं.
"पाप्पा कित्याक आयलो ना?" तिणें मोवाळायेन विचारलें.
"कळीत ना" हांव रडलोंच.
पाप्पा आनी आज येंवचो ना म्हण म्हाका खंडीत जाल्लें. कोणे रीण दिल्ले पयशे घेवन पाप्पा सोरो पियेवंक गेला आसतालो. तो तसोच. ताका सकाळीं ऊटल्लोच सोरो जायजे. दीस भोर सोरो पियेता तो. एकेक पावटीं पियेवंक धरल्यार संसाराची ताका खबरच आसाना.. मीत चुकोन पियेता.. कितलेशे पावटीं सोरो पियेवन बस्स स्टोपार पडोन आसल्ल्या ताका हांवें आनी मांयन रातीं वचोन रिक्षाचेर बसोवन हाडल्लें आसा. आजयी, मांय हांगा मोरना-जिविता सांगाता झगडोन आसताना, तिची परवा नासतां सोरो पियेवन पडला आसतालो.. म्हाका पाप्पाचो कटीण राग आयलो.
"हांवें कितेंय करुंक जायना बा.. वारडाची नरस आसा पळे तिचेकडे तूं सांग..ती तांच्या स्टोकांतली दितेली.. ना तर दुस्री कितेंय वाट सांग्तेली.. हांगा तुजो वेळ पाड करिनाका". ती पाटीं कंप्यूटरा सामकार बसली.
हांवें परत परत विचारल्ल्याक, वारडाचे नरसान आपणाकडे स्टोकांत तसलीं ओक्तां नांत आनी आसल्लीं तर आफूण दितीं म्हण सांगलें. पोरात्तिताना थंययी म्हज्या दोळ्यां थावन दुकां व्हाळल्लीं.
वारदाच्या नरसांनी तांचेकडे आसल्लीं ओक्तां दिल्लीं. आनीकयी दिया म्हण हांवें माग्येत. पूण स्टोकांत आसल्यारयी तांकां दीवंक साध्य जायना म्हण हांव जाणां आसल्लों. वारदाचे नरसान म्हाका मेडिकल सुपरिंटेंडाच्या आफीसाक व्हरन सोडलें.
मेडिकल सुपरिंटेंडाक कांय पन्नासांची प्राय. मात्याचे केस काळे केल्ले, खाडकेचेर आसल्लें खाड धव्या बणाक बदलाल्लें. ताचें सुकोन गेल्लें मुसकर पळेताना ताचे थावन कितेंय कुमोक दुभावाची म्हण पयलेंच भोगलेंम्हाका.
हांवें म्हजे हाल विवरून सांगले. नरसान बरवन दिल्ली ओक्तांची चीट ताच्या हातांत दिली. हांवें पूरतें सांगोन जाता परयांत तो उलयलो ना.
"आळे बा" म्हणालो तो, ती चीट म्हाका पाटीं दीवन "तुजी आव्हय जनरल वारडांत दाकल जाल्या.. जनरल वारडांत आमी सक्कड धरमारत करतांव.. मारगायेचे तपासण्यो सयत रियायतेचेर जातात.. ओक्तां मात्र तुमी हाडिजे.. तीं धरमाक दीवंक जायनांत.. आमकां तीं धरमारत मेळनांत.. आस्पत्रेन दिल्लें मोल मात्र तुमचे थावन वसूल करचें.. आमकां तांतू प्रोफीट ना.. जर तुमकां ओक्तांय हाडुंक साध्य ना तर"
"तशें न्हय सर.." हांवे नमृतायेन म्हळें, "म्हजो पाप्पा ओक्तां खातीर पयशे हाडुंक सकाळिंच घरा गेला आतां येंवचो जालो.. तो आयिल्लोच आमी बिल्ल दितांव.. तवळ परयांत.."
"बाकिमार वचोन पाटीं येवंक तितलो वेळ गरज ना.." म्हणालो तो, उपरांत मांय खंय आसा म्हळ्ळें विचारन ताणे ताचे मुकार आसल्ल्या कंप्यूटराचेर कितें सोधलें.
"तुजी आव्हय इंटेन्सीव केर वारडांत आसा.. थंय कितेंय फ्री जायना.." तो कपलाचेर मिरियो हाडावन म्हणालो, "तुमचें दोन दिसांचें बिल्लच साडे स हजारांक लाग्गीं जालां.." आनी कितेंय उश्णें दीवंक जायना..”
"प्लीज सर म्हजी मांय" हांवें हात जोडले.
"कितें करयां सांग.. म्हाका तसलो कितेंय अधिकार ना.." तो जायना म्हळ्ळ्या अरतार तकली हालावन म्हणालो, "धा पन्नास रुपय तर कितेंय करयेतें.. तेंय तुजो बापूय ना.. तुजे तसल्या भूरग्यान मागलें म्हण हांव क्रेडीट करीन तर.. फाल्यां म्हज्या गळ्याक येत.. आयवज व्हड.. आज एक दीस जाल्यार ती एक गजाल.. किडनी फेयलमू... कितले दीस वेतीत.. कितले पावटीं डयालिसीस जाय तें सांगोंक जायना.." तो ताच्या कदेलार पाटीं ओणकोन म्हणालो.
"सर.. मांयक मरोंक सोडिनाकात सर.. डयालिसीस केल्यार ती वांचतेली म्हण दाक्तेरान सांगलां सर.. मांय सोडल्यार म्हाका कोण ना सर.. प्लीज.. एकावेळा पयशे दीवंक जायना तर हांव म्हजें इसकोल सोडन हांगा काम करन तरयी रीण फारीक करतलों सर.. प्लीज" रडोंक न्हजो म्हळ्ळो म्हजो नीरधार दंडळ्ळो. हांव हुसकारलों.
"कितें शिक्ताय?"
"धावेंत आसां सर.. येंवच्या मयन्यांत पबलीक परीक्षा आसा.."
"अळे बाबा.. हांवें कितेंय करुंक जायना.." तो आपले हात मेजाचेर उदारे दवरन म्हणालो, "आस्पत्रेचो व्हडील आसा.. मेनेजिंग डैरेकटर..ताचेकडे विचार.. तुका कामाक दवरन तुज्या सांबाळांत बिल्ल संदाय करिजे तर ताणे...तो कांय करीत. ताका मात्र सगळें बिल्ल माफी करचो अधिकार आसा... ताचेकडे हांवें धाडल्लें म्हण मात्र चुकोनयी सांगानाका.. कितेंय कुमोक करची आसल्यारयी करचो ना" ताणे म्हाका भायर धाडलो.
हांवें कामाची खुशी दाकायिल्लें नीब म्हाका भायर धाडुंक ताणे वापारलें म्हण म्हाका समजलें.
मेनेजिंग डैरेकटरा सरशीं वेचेपयलें वारडाक वचोन पाप्पा आयला तर पळेव्यां म्हण हांव वारडा सरशीं आयलों. पाप्पाची झळक नातल्ली.
पाप्पाक कोण रीण दीत? सोरो पियेवन घोळल्लें सक्कड पाड करची पाप्पाची सवय सगळ्या फीरगजेक कळीत आसा. लोक सोड्यां आमचो पादऱ्याब सयत ताका पयशे दिंवचो ना. पादऱ्याबाचो उडास आयिल्लोच, हांवें ताचेकडे उलयल्यार, हांगाच्या मनश्यांक तो सांगात तर उश्णें दितीत म्हळ्ळी आशा उदेली म्हाका.
हांवें पादऱ्याबाक फोन केलो. म्हजें नशीब बरें नातल्लें. पादऱ्याब फीरगजेंत नातल्लो. तो हफ्त्याच्या रजेर रेतीर दीवंक गेला म्हण बोटलेरान सांगलें.
सगळ्या फीरगजेंत आमकां आसचो सयरो म्हळ्यार बाप्पू, पाप्पाचो दाकटो भाव. तो अनकूलवंत. सुमार वरसां दुबाय आसल्लो. बरें घर भांदलां.. ताचेकडे बरो दुडू आसा म्हण पळेतानांच कळता. पूण बाप्पूक आनी आमकां सारकें नातल्लें. पाप्पान आसती खातीर ताचे कडे झगडें करन मनसताप भांदून हाडल्लो. पाप्पा आनी बाप्पू एकामेकाक उलयनातल्ले. म्हजेकडेय उलोंवची खुशी बाप्पूक नातल्ली तरयी हांव मात्र बाप्पू मेळ्ळ्यार वंदन करतालों.
तरयी बाप्पू बरो मनीस. फीरगज गोवळीक मंडळेंत उपाध्यक्ष. सां. विशेंत पावलाचे सभेंत आसा. फीरगजेच्या हर कामांक हजारांनी दान दिता देकून पादऱ्याबाकयी तो लागशिलो. मांयचे संकट आयकाल्यार कितेंय कुमकेक येत म्हण भोगलें म्हाका.
फोन मावशेन घेवन, बाप्पू घरांत ना म्हळें. बाप्पून पाटल्यान उलोंवचें म्हाका आयकातेलें. मांयचे पिडेविशीं सांगचेपयलेंच तिणे फोन सकला दवरलें. उपरांत दोदोन पावटीं डयल केलें. फोन आवाज करतेलें. ताणीं फोन उकल्लें ना.
सक्कड पाप्पा वरविंच. आसल्ल्या एका भावा कडे बरयान आसल्लो तर? आज कश्टांक तरयी पावतो.. चिंतलें हांवें मेनेजिंग दिरेक्तोराच्या दफ्तरा सरशीं वेतना.
दिरेक्तोराक एक सेक्रेटरी आसल्लो.
ताणे म्हजी गरज विचारली आनी तसल्या संग्तेंनी दिरेक्तोर मेतेर जायना देकून हांवें दिरेक्तोराक भेटोंक साध्यच ना म्हळें.
हांवें कशें कशें पोरात्तिल्यारयी तो आयकालो ना.
त्या गरजेन भितर सोडल्यार, दिरेक्तोर ताका कामांतलो निकळायत म्हणालो तो.
म्हजे सरव वाटो बंध जाल्ले. सांज जायित्त येताली.
पाप्पा खंडीत कोणाकडे मांयचें नीब सांगोन पयशे घेवन, सोरो पियेवन खंय पडला आसतालो.
दोळ्यांत चार दुकां गळायित्त म्हज्या मांयक तुंच राक म्हण मतिंत देवा कडे मागोन हांव मांय आसल्ले वारडा सरशीं आयलों. इंटेन्सीव वारडांत भेटेचो वेळ सोडन हेर वेळार भितर वचोनमांय सरशीं रावोंक सोडिनांत जाल्ल्यान बायल्या बांकाचेर तकलेक हात दवरन बसल्लों मात्र,
"तूं खंय गेल्लोय.." आम्सोरान विचारलें भायर आयिल्ले इंटेन्सीव वारडाचे नरसान.
"कितें जालें सिसटर.."
"तुजो पाप्पा खंय आसा..?"
"पाप्पा..पाप्पा पयशे हाडुंक घरा गेला.. कित्याक सिसटर"
"पाप्पाक आतांच फोन कर आनी येवंक सांग" म्हणाली ती.
"सिसटर.." हांव कावजेलों, "ओक्तां हाडुंक आतां म्हज्यान साध्य ना.. पाप्पा येंवचोय दिसाना.. म्हाका कुमोक करा सिसटर हांव कशें तरयी तुमचें रीण फारीक करतलों.. म्हाका म्हजी मांय जाय" हांवें परात्तिलें.
म्हजे सरशीं आयिल्ले तिणें म्हज्या भुजांचेर हात दवरलो, "तुका सांबाळ बा..”म्हणाली ती मोवाळायेन, देवाची खुशी तशी आसल्ली..तुजी मांय तुका सासणाक सोडन गेली.."
"मांय" हांवें हाक मारली आनी कळवळोन हांव बांकार बसलों.
आस्पत्रेच्या गेटिकडे पाप्पा आम्सोरान भितर सरतालो.
