"तुज्या तकलेक आनी तुज्या काळजाक सारक्या दिशेंत दवर्शी तर, तुका तुजा पांयांची खंत कर्ची गर्ज ना"
काळजांनी नांवां खंचलीं 
वरस : २००५
मयनो : नवेंबर
मनशाजिण्येंत सभार हंतां (Stages) आसात, जो कोण एकेका हंतांनी मुकार चलोंक सकाना तो एकाच्च हंतार जीणभर आसता, जो कोण ह्या हंतांनी मुकार पावलां काडचा बदलाक पाटीं पावलां काडतां तो दिसानदीस सकलाच देंवता आनी जो वेक्ती पाटीं मुकार पळेनासतां अपलें मिसांव धरून चल्ता, तो मात्र जयताचो मुकूट जोडुंक पावता.
संसारांत जियेंवचो कोणय वेक्ती अपणान खोट्यो कर्न्यो करून खोटो मनीस जावन जियेजाय म्हण आशेना. बगार अपणान बरयो कर्न्यो कर्न बरो मनीस जावन जियेजाय म्हण आशेता. तर तुजा मतिंत एक सवाल येवंक पुरो, जरतर संसारांत जियेंवचो सगळो लोक बरयो कर्न्यो आधार्चो बरो मनीस तर ह्या संसारांत पात्कां कित्याक? कित्याक दुस्मानकाय? कित्याक राग-ध्वेश, फारिकपणाचो उजो? कित्याक झगडीं-झुजां? कित्याक अन्न्याय अनीत?
सवालां जायतीं आसात, पूण तांची जापय भोव संपी; संसारांत सगळीं बरीं कामांच कर्तात. पूण तीं ’बरीं’ कामां त्या त्या वेक्तिचा चिंत्पाचेर होंद्वोन आसा. जशें आमीं चिंतांव ’तुका गुन्यांव केल्ल्याक भोगशी’, तेच्च परीं हेरां चिंतुंक सकानांत, दोळ्याक दोळो, दांताक दांत म्हळ्ळीं तत्वां दवर्न जियेंवचा तांकां तांचेर अन्न्याय केल्ल्यांक जिवेशीं मार्चेंच नीत. आनी संसारांत अशांती आसा तरय हेच्च काराणांक लागोन.
आमीं बरवपी, आमचें हातेर बराप. पूण ह्या हातेराक घेवन समाजेंत फकत्त बरंवन अपलें काम संपंवचेंच तर हाचाकी मुखलीं पावलां काडचीं कोणें? समाजेंत फकत्त बरवपी जियेनांत या जियेतेलीं सगळे बरवपी न्हय. तर आमचा समाजेंत कसटांनी, पिडेंत वळवोळोन जियेतेल्यांक आधार कोणे दिंवचो?
प्रायेसत आवय-बापायक जेदनां तांचीं बुर्गीं सांडताना कोणें तांका आस्रो दिंवचो? अनात बाळशीं खचऱ्या डब्ब्यांनी, आनात बुर्गीं रसत्यांनी गत आधार नासताना पडोन आसताना कोणें तांची जतन घेंवची?
धर्मधुतांचा कृत्यांत आसचा वाचपापरकार ’आमी फकत्त रसत्यार हिंवान आंकुडन आसचा भिकारयाक तूं बरें नेस आनी बरो जा हांव तुजेपासत माग्तां’ म्हळें तर ही हिपोक्रेसी नासताना आनी कितें? हो नीज हुसको न्हय.
नीज हुसको हो जावनासा अपूण त्या हिंवांत आंकुडचाक पांग्रुंक कितेंय दीवंक सक्तां तर. त्या खातीर अपणान अपणाची आसत-बदीक विकिजाय म्हण ना. फकत अपल्या तांकी भितरलें बरें मन धाखयल्यार मात्र पुरो.
पूण कोणाक आमकां वेळ आसा? कोणाक ही तकली फडाफड जाय? आनी कोणाकय असलीं कामां करुंक वेचें पळेताना कितल्या सर्व रितिंनी ताचा वाटेर खांटे उडवंक धरिनांव? कुरल्यांची समाज आमची - आमी जावन करिनांव, हेरांनी कर्चेंय पळेवंक सकानांव. हेच्च समाजेन जेजूक खुर्सायिल्लो तर, सां|तोमसाक फात्रायलो तर, मदर तेरेसाक अक्मान केलो तर हेरां कोण आनी कितें?
तरय जिण्येचा हंतांनी आमचीं पावलां धृडच देकून असल्या खंचाय अवमानांक आयकोन रडोन बोसचें हंत केदनांगी उत्रोन आयिल्ल्या आमकां असल्या संग्त्यांनी कसलोच फरक पडाना, फकत आमचें चिंताप इतलेंच;
’मीट खेल्ल्याक उदाक पियेवंक आसतेलेंच!’. हसतीन चलोन वेताना वाटेर पेटे घोंक्तात देकून ती हसत रावतावे? वा हसत त्या पेट्यांक लेख्तावे?
कितलेशे संस्थे आमचा समाजेंत आसात, कितलेश्या फिर्गजेचा भांदपांनी ताणीं हजार/लाखांनी दुडू दान दिला, कितलेश्या दुदा-फात्रांनी तांचीं नांवां खचल्यांत, कितलेश्या सोविनियरांनी तांच्यो तस्वीरयो सोभल्यात, तरय असलें काम कर्चांचा कामांक पळेंवची दीश्ट कितलेश्यांक आसा म्हळ्ळें व्हड सवाल उभें जाता. बरे इरादे आसल्यार ते ज्यारी करुंक कसलेच संस्थे गर्जेचे न्हय म्हळ्ळ्याक भोवशा हो विशेष अंको एक रुज्वात.
तरय आमचा मिसांवांत आमीं आमचेसवें चल्चा हरयेकल्याक मायामोगान, खाल्तेपणान स्वागत केला आनीं ताचो परिणाम जावन आज हो पयलो दायज विशेष अंको आमी दिवो पत्रासवें काडुंक मुखार सरल्यांव. दायज खंचाय वेक्तिची, प्रांत्याची व संस्थ्याची आसत-वसत न्हय आसतां हांतूं कसलेय ’गार’ प्रमूक आसचेनांत, बगार सगळीं आमीं एकवटीत जावन हो वावर कर्ताना आमचा मिसांवांत, जायत्यांनी काळजाथावन सहकार-पाटिंबो-आधार दिला आनीं तांकां हांव दायज पंगडाचा नांवीं उपकार बावडुंक फावो, मसकतांतल्या बर्पी मित्रांक, दुभायांतल्या दायजिंक, बाह्रेयनांतल्या कोंकणी कुटमाक, कुवेयटांतल्या, खतारांतल्या, अमेरिकांतल्या तशेंच संसारांतल्या हरयेका प्रांत्य्ंतल्या कोंकणी म्हा-जणांक ताणीं दिल्ल्या पाटिंब्याचो फळ जावनासा हो फुडलद दायज विशेष अंको २००५.
ह्या विशेष अंक्याक बर्पां दिवून, पोशक जावून, इसतिहारां दिवून पाटिंबो दिल्ल्या सर्वांक हांव देवाचीं विंचणार आशिर्वादां माग्तां. देव तांकां बरेंच करूं.
ह्या विशेष अंख्या मुखांत्र एक विशेष इरादो आमी आसा केल्लो आनी तो इरादो भोव सुफळ जालो म्हण कळवंक म्हाका भिमान भोग्ता. दिवो पत्राचा संपादकाक मानेसत लारेन्स कुवेल्होक तशेंच पत्राचा मंडळीक हो आवकास फावो करून दिल्ल्याक हांव अर्गां दीवंक फावो.
ह्या आमचा मिसांवाचा जयतांत वांटेली जाल्ल्या सर्वांचीं नांवां खंडीत जावन एदोळच खंचल्यांत. न्हय दुदा फात्रांनी, बगार सियोन आशऱ्यांत पिडेंत वळवळचा एकेका पिडेसतांचा काळजांनी. हेंच आमचें मिसांव.
देव बरें करूं,
भोव खाल्तेपणीं,
वल्ली क्वाड्रस, अजेकार
(दायज-दिवो विशेस अंक्यांत बरयिल्लें संपादकीय)
Comments
No comments yet. Be the first to say what you thought of it.
Leave a comment