ಕವಿತಾकविताPoem

लिसांव (- मोनिका डे’सा मथायस)

[कविता] लिसांव (- मोनिका डे’सा मथायस)

समाजेंत कवीक एक वेगळेंच स्थान आसता न्हय तो बरयता म्हणून, बगर, कविची नदर वेगळीच आसता, जी हेर लोकांच्या नदरेच्याकी गुंडायेची आसता. पाटल्या थोद्या मयन्यांनी अख्खो संसार ’कोरोना’ च्या कावजेणिंत भिंयेता तर, हांगासर कवी वेगळीच नदर हाचेर घाल्ता आनी ह्या ’कोरोना’न मनशाक शिकयलेलीं लिसांवां भोव सोभीत रितीन उतरायता.

[कविता] लिसांव (- मोनिका डे’सा मथायस)

लिसांव

कोरोना, संपाना तुजी होगळीक गावून

दाकयलेंय तुवें दुडवाक ना मोल म्हणून

गलफाक पावलों हांव दुडवाच्या आशेन

पाटीं हाडलोय म्हाका मांय‌गांवचें मोल दाकवन

शेतां भाटां विकून पर्गांवाक हांव पाव‌ल्लों

दुडवाच्या बिछाण्यार निदचीं स्वपणां हांव देक्तालों

दुडवाक‌च मान मऱ्याद म्हण हांव समजतालों

आज म्हज्या जिणियेचो खरो अर्थ जाणा जालों

निराश्रीत केलो म्हाका गलफाच्या रेंवेन

आस्रो दिलो म्हज्या मांय‌गांवच्या मातियेन

वीक‌ल्लीं शेतां पाटीं मोलाक घेतलीं रीण काडून

भांगार पिकयलें ह्या शेतांत घामाचे थेंबे जिरवन

शिकयलेंय तुवें कश्ट काडल्यार मात्र सूक मेळता

ह्या बंजर गाद्यांनी भांगार पिक्ता

पयस दिसचो पर्वत सदांच मोव दिसता

थंयचरी कश्ट आसात तें लागीं वेतेच कळता

- मोनिका डे’सा मथायस. [अगोसत, २०२०]